Te veel hulp maakt zwak


‘Wat heb ik nou aan mijn fiets hangen?’ dacht ik toen ik de deur sloot. Vlak daarvoor klopte er een jongen bij me aan: ongeveer een jaar of 18, dreadlocks, capuchon over zijn hoofd en blik op oneindig. Hij vroeg mij of hij even bij me binnen mocht komen? Ik zei: ‘Is dat niet een beetje vreemd? Ik ken je niet.’ ‘Maar we kunnen elkaar toch leren kennen?’ zei hij.

Het was zaterdagavond, mijn zaterdagavond, begrijp je wel? Hier had ik toch helemaal geen zin in? Ik lag heerlijk voor de tv in comateuze toestand, far away from the real world. En nu werd ik geconfronteerd met deze jongen. Bah!

Fluitend opstaan, Jan-Willem van Balen, vluchtelingenbeleid,Na een flauwekul verhaal, zei hij eindelijk dat hij geen onderdak voor de nacht had. Ik zei oprecht dat ik dat heel vervelend voor hem vond, maar dat ik hem niet kon helpen. (‘Vervelend? Voel je je wel lekker, gek?’ zou ik gezegd hebben, als ik hem was. Maar Godzijdank ben ik hem niet en kon ik terug naar mijn comfortabele loungebank.)

Deed ik daar goed aan? Tja, hij had een inbreker kunnen zijn, die polshoogte kwam nemen. We maken elkaar bang genoeg met zulke verhalen. Aan de andere kant: ik heb zelf zo vaak om hulp gevraagd. Zonder hulp van anderen was verhuizen zwaar geweest, had ik de Sint Show niet kunnen maken, was ik op school misschien wel blijven zitten en bestond deze website niet.

Maar waarin zit dan het verschil?

Jan-Willem van Balen, te veel hulp,Afgelopen week was ik op een bijeenkomst van PACT Amsterdam, een initiatief van de gemeente, waarin ze mensen met goede ideeën tegen armoede bij elkaar willen brengen. De zaal zat vol. Allemaal mensen, die aan kwamen zetten met mooi projecten. Toch heeft de Sint Show mij 1 ding geleerd: zoals jullie weten gaven wij de kaartjes weg aan kinderen van gezinnen, die leven onder de armoede grens. In iedere stad, waar we kwamen, was de opkomst grandioos: meer dan 80 % was op komen dagen (dankbetuigingen sieren deze website). Maar in Amsterdam was de opkomst teleurstellend, nog geen 30% zat in de zaal. Onze hoofdstad loopt over van hulp. Je zou er bijna voor op straat gaan leven…

TE VEEL HULP maakt een mensen lui en onverschillig. In de natuur werkt dat net zo. Als je in je moestuin wat stront gooit, floreren de plantjes als nooit te voren. Ze vinden het heerlijk! En doen hun best om het mooiste worteltje te worden of het beste bietje. Een beetje hulp geeft een enorme boost. Maar bij te veel mest is de opbrengst dof, rot of smakeloos.

Te veel hulp maakt zwak

Die jongen voor mijn deur hield mij het hele weekend bezig. Had ik hem kunnen helpen? Moet je wildvreemde mensen in huis nemen? Of koop ik mijn schuld af met een tientje te storten op een goed doel? Waar trek je de grens?

En over grenzen gesproken: daar kloppen ook een hoop radeloze mensen aan. En die vragen niet of we ze een volle bankrekening willen geven, een huis en een Mercedes voor de deur. Ze willen gewoon de basics: wat onderdak en eten. En wat rust, na alle horror en ellende.

succes verhaal immigrant, Goli Abdurahman, 21 stralenVoormalige vluchtelingen kunnen floreren. Goli Abdurahman uit Irak kwam als politiek vluchteling naar ons land. Direct ging ze een opleiding verpleging doen, maar ze werd pas echt gezien, toen ze een boek geschreven had: ‘21 stralen’. ‘Gelukkig ben ik in het begin geholpen door VluchtelingenWerk. Door de taalproblemen voelde ik me onzeker, als er bijvoorbeeld een brief binnenkwam. Mijn contactpersoon gaf me altijd een veilig gevoel, waar ik op terug kon vallen’. Met haar nominatie in 2011 voor Amsterdammer van het jaar, kunnen we gerust vaststellen dat zij als immigrant iets toevoegt aan onze samenleving.

SheltersuitToen Bas en Alexander de vader van een goede vriend hadden begraven, omdat deze man van onderkoeling op straat gestorven was, besloten ze iets te willen doen. Bas kwam van de modevakschool. En zo kwamen ze op het lumineuze idee om van o.a. tentmateriaal kleding te maken, wat te transformeren is tot een warm houdende slaapzak. Zo is Stichting Sheltersuit ontstaan. Sheltersuit deelt deze pakken uit aan vluchtelingen en daklozen (kosten zo’n 150 euro per suit). Inmiddels werken er in het naaiatelier zo’n 20 mensen iedere dag keihard om de kleding in elkaar te zetten, waaronder een groot aantal Syrische vluchtelingen. Bas: ‘Hun vakmanschap is van buitengewone proporties als we die vergelijken met onze Westerse. Ze verdienen niets, maar voelen zich gewaardeerd en nuttig. En ze kunnen zo iets terug doen voor de maatschappij.‘ Kijk, daar word ik nou weer heel blij van, even een ander geluid.

Nederland 16e eeuwImmigranten een beetje hulp bieden, hun waardigheid laten behouden, kan vele voordelen geven aan een land. Ook dat vertelt onze geschiedenis. Toen wij nog geen Koningrijk waren, besloten de 7 gewesten van de Republiek der Nederlanden dat zij Filip II niet langer als hun vorst accepteerden. Hiermee werd de Republiek heel aantrekkelijk voor lutheranen, calvinisten en doopsgezinden en andere niet-katholieken, die onder het juk van de Katholieke onderdrukker uit wilden komen. Het was zo eind 16e eeuw dat er een tsunami van immigranten de Republiek binnen stroomden, wat toen door het gewone volk niet op prijs werd gesteld. (What else is new?)

Zelfs de Zuid Nederlandse ‘gelukszoekers’ werden door de Noord Nederlandse bewoners van de Republiek met de nek aangekeken. Maar toch kunnen we nu achteraf zeggen dat de immigranten veelal verantwoordelijk zijn geweest voor nieuwe nijverheden en ondernemingen. De Amsterdamse Wisselbank (1609), de oprichting van de West Indische Compagnie (1621) en het opbloeien van de Leidse lakenindustrie (1574) waren grotendeels te danken aan deze immigranten.

Zouden wij onze manier van hulp geven niet eens onder de loep moeten houden? We weten nu dat pamperen de oplossing niet is. Maar zij mogen van ons wel verwachten dat wij de basics kunnen creëren. Zodat wij daarna van hen mogen verwachten dat zij iets aan onze samenleving toe gaan voegen.

En ach ja, …afgelopen zaterdag… ik zat zo lekker domme tv te kijken…. en die jongen… …die heb ik niet meer teruggezien. Nu achteraf, had ik het anders kunnen doen. Nee, binnen gelaten had ik hem niet. Dan zou ik ruzie hebben gekregen met mijn lief. Maar ik had wel naar mijn auto kunnen lopen, waar altijd een slaapzak in ligt. Het had hem misschien warm gehouden. En ik kon het makkelijk missen.

Ik wens iedereen een geweldig Nederland in een vredige week. Oh sorry, ik bedoel een geweldige week in een vredig Nederland.

Tot over 2 weken,

Jan-Willem

Even lachen? Even relativeren? Over domme tv gesproken: hier een leuke bijdrage van De speld.
Ik heb jouw like nodig om anderen te bereiken. Of tweet of deel. Veel dank alvast.
Je kunt je ook inschrijven voor de Blog Brief, dan krijg je iedere 2 weken een portie goed nieuws.

 

Geplaatst in JW's blog.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *