Op een mooie Pinksterdag

Het is vandaag tweede Pinksterdag. “Wat gaan we doen?” is dan altijd de vraag. Zo’n extra vrije dag moet natuurlijk benut worden. Het museum? De bioscoop of winkelen bij de Arena Boulevard? Ik denk geen van allen. En dan komt het: niets doen geeft direct een onrustig gevoel. Maar waarom?

Ik reed met mijn oude moedertje afgelopen zaterdag door een nieuwbouwwijk. Het is zaterdagochtend half 12. ‘Belachelijk, ik zie geen kind op straat, zeker allemaal achter zo’n ding’ zei mijn mams. Ik had net de avond daarvoor het nieuwste gadget gezien bij De Wereld Draait Door: een 3D-bril, die nog revolutionairder is als de bril ervoor.

Ja, dacht ik, onze mind moet steeds afleiding hebben, anders zijn we bang ons te vervelen. Of erger: dat we iets missen. Ik was er net achter gekomen dat ik ook niet zo gebalanceerd ben als dat ik dacht.

Fluitend Opstaan, Stichting, Boerderij de Zalm, Jan-Willem van BalenIn de afgelopen week was ik te gast op een boerderij van een vriendin. Ik was daar 3 dagen. Zij heeft een B&B. Ik zou een filmpje in elkaar zetten voor op haar site. Ik heb vervolgens bijna 2 dagen zitten klooien met mijn laptop, welke niet deed wat ik wou. Geheel fucked-up gooide ik de handdoek in de ring en liep ik gefrustreerd naar buiten.

Dit was het eerste moment dat ik echt voor mezelf pakte. Ik ging achter de boerenschuur zitten, in het zonnetje met uitkijk over de weilanden. Links de schapen, en wat weilanden verderop, ver voor mij, stonden de koeien. En helemaal aan het einde van het vergezicht lag de dijk, waarachter De Lek schuilt. Boven de dijk torende nog net de top van het kerkje van Culemborg.

En daar zat ik. En ondanks dat het houten bankje niet heel comfortabel was, wilde ik absoluut niet weg. Hier kreeg ik alles terug wat ik op dat moment nodig had: het grote N I E T S. De stilte, de rust, het niet-moeten. Ik had dat al te lang verwaarloosd. Het grootste geluksgevoel had zich van mij weer eigen gemaakt.

Fluitend Opstaan, Geluk, Jan-Willem van BalenButan is het eerste land ter wereld waar ze de welvaart van een land meten aan de hand van het Bruto Nationaal Geluk (BGN). Normaliter in een land meet men het Bruto Nationaal Inkomen (=hoeveel geld is er in een jaar verdiend). Het was het vorige staatshoofd Jigme Single Wangchuk, die al in de 70-er jaren zijn ideeën hierover vorm gaf.

Ringli Dorji, ex-minister van Informatie en Communicatie, geeft uitleg: ‘Geïndustrialiseerde landen zien nu in dat bruto nationaal product een loze belofte is. De wereldwijde crisis is het resultaat van het constante nastreven van groei en materiële zaken. In onze grondwet moeten overheidsprogramma’s – van landbouw tot transport tot buitenlandse handel – niet beoordeeld worden op wat ze aan economische winst opleveren, maar wat ze bijdragen aan geluk. Let wel: geluk op zich is niet het doel. Geluk is uiteindelijk iets wat voor iedereen anders is en niet in een constante te meten is. Nee, wij als overheid zorgen voor de beste condities om geluk te kunnen nastreven.’ (hoe ze dit meten? klik hier)

Butan heeft sinds het invoeren van de wet in 2008 veel bereikt. Ze hebben meerdere internationale conferenties gehouden, wat door de jaren heen steeds serieuzer genomen werd door de Westerse landen. Deze internationale uitwisselingen over het BNG heeft erin geresulteerd dat in 2012 unaniem de leden van de VN een resolutie aannamen over Happiness. Vandaag de dag zien we steeds meer stemmen opkomen, die gaan over nieuw graadmeters van levenskwaliteit. Zoals oud “president van Europa” Herman van Rompuy, die zijn onlangs verschenen boek: “Economie zoekt geluk” aan alle wereldleiders stuurde als nieuwjaarscadeautje.

Bruto Nationale Levenskwaliteit, van Rompuy, Fluitend OpstaanVan Rompuy: ‘Al bijna tien jaar lang worden we niet welvarender en al zeker niet gelukkiger. Sommigen spreken daarom zelfs al van een ‘verloren decennium’. Om het tij te keren, hebben we nood aan een meer menselijke economie. Levenskwaliteit is daarbij belangrijker dan ooit.’

Volgens van Rompuy stoten we steeds meer op de menselijke limieten van de economische groei. Hij ziet het stijgende aantal burn-outs, waarbij de kosten daarvan zelfs die overstijgen van de werkloosheid. ‘Verdere economische groei is dan ook enkel mogelijk als we groeien in geluk. Maar we moeten de ambitie blijven koesteren om ook economisch opnieuw vooruit te gaan: zonder groei blijkt het geluk niet echt duurzaam te zijn.’

Van Rompuy introduceert een nieuwe term: Bruto Nationale Levenskwaliteit, wat ergens het midden houdt tussen BNP en BNG.

Nou ja, welke term je ook kiest: het gaat om meer dan de doekoe op zich. Ik zou bijvoorbeeld het Bruto Nationale Lummelen (BNL) willen inbrengen. Volgens mij is dat een enorme verrijking!

Ik heb afgelopen week iemand gesproken, die een tikkie overspannen was geworden door te veel aandacht aan haar droom te geven. Hetgeen wat ze het liefste wilde, een eigen winkel, was 2 jaar geleden werkelijkheid geworden. Maar het succes betaalde het lot: te veel werk voor 1 persoon. En zo gaf de droom geen enkele vreugde meer. Er was alleen nog het werk.Totaal geen enkele tijd om gewoon eens niets te doen.

Sinds de crisis worden mensen steeds bewuster dat er iets essentieels is naast het najagen van onze dromen, welvaart of het constante invullen van vrijetijdsbesteding. Ik ga daarom mijn tweede Pinksterdag eens niet invullen. Om te beginnen zet ik een pot thee en ga gewoon eens zitten en koekeloeren naar mijn tuin. De Blauwe Regen bloeit…

Geniet!
Liefs, Jan-Willem

 

Like mijn blog maar eens niet, of deel deze maar eens niet op Facebook.
(of schrijf je maar eens niet in op de Blog Brief, zie rechts boven)

Geplaatst in JW's blog.

2 reacties

    • En je ziet: José,ik heb er lang over gedaan om jou te beantwoorden 🙂

      Maar ontzettend bedankt dat je mijn Blog gedeeld hebt op fb. Daar word ik ontzettend blij van, en sterkt mij in het blijven schrijven.

      Lieve groet, Jan-Willem

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *