Lekker bubbelen


Mijn oma woonde achter het kanaal, in de polder. Een klein wit huisje midden in de akkers met daarachter een groen houten schuurtje. Als je aan mij vraagt hoe het interieur eruit zag? Ik heb werkelijk geen idee. Die herinnering ben ik kwijt. Alles wat ik zie is het houten schuurtje en de akkers erom heen. Daar was ik meestal te vinden.

Daan quaakernaat, Fluitend Opstaan, jan-willem van balenDaar kon ik uren in mijn eigen bubbel vertoeven. Ik deed niks, een beetje lummelen. Ik verveelde me nooit. Want ik had altijd liedjes in mijn hoofd. Als een vogel zong ik erop los, dat vond ik niet gek. Ik deed dat als kind gewoon! Zo is het enige wat ik mij nog herinner van een weekje in het Eifelgebergte, dat stromende beekje beneden aan het dal. Daar was ik te vinden, helemaal alleen, neuriënd en zingend. Ik vond dat normaal, dat ik mij terugtrok en dat die liedjes in mij opborrelden.

Die eenzaamheid heb ik soms nog steeds nodig. Ik denk ieder mens, want het is evenredig aan onze natuur: inademen en uitademen, eb & vloed, drukte en stilte.

Een paar jaar geleden mocht ik op een boerderij passen in de Dordogne. Ik werd ’s ochtends vroeg wakker. En na wat gegeten te hebben, ging ik wandelen met de hond. Nu hou ik er niet van om op de paden te blijven. Dat vind ik verschrikkelijk. We moeten allemaal al zo in het gelid lopen, toch? Alles is en wordt voor ons bepaald. Laat mij lekker door de bossen ravotten. Dus hup: onder het prikkeldraad door, over de slootjes en dwars door de struiken! Er is toch niets lekkerder dan van je padje afgaan?

Daan Quakernaat is spreker van beroep. Hij heeft al meer dan 750 keer in ons land gesproken voor bedrijven en overheid. Zijn verhaal? De balans tussen mens en machine, tussen angst en controle, tussen passie en structuur.  In zijn boek ‘Ga kathedralen bouwen!’ vraagt hij zich af hoe men in de middeleeuwen van die imposante grote kathedralen kon bouwen? Daan zegt daarover: ‘In die periode begon men gewoon met bouwen. Men deed het gewoon. En langzaam bekeek men hoe iets wel lukte of niet. Er stortte ook wel eens iets in, maar dan deden het ze het daarna anders.’ Hij bepleit hiermee dat er in onze maatschappij eens wat minder regels zouden moeten zijn, zodat mensen met ideeën wat sneller aan de slag kunnen. Daan: ‘Een hoop ideeën stagneren nu door de doorgeslagen bureaucratie in ons land. We willen alles controleren. Maar controle leidt tot angst voor risico en gebrek aan passie die nodig is voor innovatie en groei. We moeten elkaar weer leren vertrouwen, zodat er ruimte vrijkomt om creatief te kunnen zijn en mooie dingen te maken’. 

Fluitend Opstaan, Kathedralen bouwen,

Die ruimte ken ik. Dat is waar ik het over heb. Ik beleefde dat in die bossen in Frankrijk. Een boom lag dwars over de grond, bedekt met mos. Met daaromheen grote varens, van die helder groene gekrulde varens. Prachtig. Ik ging op de stam zitten en nam de omgeving in mij op.

En toen gebeurde het magische weer, wat ik lang niet had ervaren. Lummelend op die boomstam kwam een hele mooie melodie in mij op. Ik deed er niks voor. Ik begon zachtjes te neuriën en sprong van de boomstronk. Natuurlijk had ik een natte kont van de ochtenddauw op het mos. Maar dat mocht de pret niet drukken. Tot aan de boerderij ontwikkelde het melodietje zich tot een waarachtig prachtig lied!

Daan Quaakernaat, Fluitend Opstaan, Jan-Willem, GaudiNet zoals bij grote kunstenaars, als Da Vinci of Gaudi, die vele van hun grote kunstwerken inspireerden op Moeder Natuur, zo voedt de natuur ons ook. Zelfs de onrust in de januari/februari maand is een natuurverschijnsel. Daar kun je maar beter naar luisteren.

Ik heb afgelopen week zelfs een Nieuwjaarsparty afgezegd, omdat ik geen grote groep mensen om mij heen wilde. Vond ik best moeilijk, hoor. Maar we hoeven niet altijd maar happy van alles na te jagen. We hoeven niet altijd hip en trendy mee te lopen.

De natuur beweegt in golven, heen en weer, in naar binnen en naar buiten gaan. Jezelf even lekker terugtrekken in je bubbel is je natuurlijk recht.Fluitend Opstaan, Levolutie!

Henk de Velde kent die stille leegte als geen ander. Hij leerde op zijn vele solotochten over zee de Grote Leegte kennen. Henk: ‘Leegte is ruimte, dat ervaar je als je alleen bent, op zee of in de woestijn. Uiteindelijk vind je de leegte in je geest. Dat is nodig voor ieder mens.’ Henk organiseert stilte retraites op zijn boot. ‘We hebben het vermogen verloren om stil te zijn en stil te zitten. Er is te veel afleiding om ons heen en een overschot aan informatie. De meeste mensen leven in angst om iets te missen’. Zijn visie is: laat alles maar gewoon eens los en je zult het belangrijke ervan als heel minuscuul belangrijk gaan ervaren. Deze zeeman is ervan overtuigd dat onze wereld er beter van zou worden als we allemaal leren te luisteren naar onze stilte. ‘Het zou de druk halen van onze prestigemaatschappij en positieve gevolgen hebben voor de mensheid’.

Verdomd als het niet waar is, Henk, je hebt gelijk! En dus heb ik zojuist besloten: ik ga ergens een plekje zoeken om te bubbelen, lekker in mezelf. De natuurlijke flow van januari, de Grote Leegte. En wie weet zullen er weer schone liedjes opborrelen…

In het kader van ‘rust’ geen youtube filmpje, maar foto’s van mensen, die de stilte durven te zoeken, prachtig!

Wil jij iemand inspireren, die ook last heeft van januari-onrust? Like of deel deze blog. DANK!

rust

rust

rust

rust

rust

Geplaatst in JW's blog.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *