Ik niet, ik ben in vrede.


Niets is zo leuk als theater maken. Haha, ja, dat zeg ik nu wel, terwijl jij misschien achter je bureau zit en denkt: ‘Niets is zo leuk als boekhouden’ of ‘niets is zo leuk als grafisch design’.

En wat is er dan zo leuk aan theatermaken?’ kun je vragen.

Nou, dat zal ik je zeggen. Het is als een onbeschilderd doek. Eerst is er niets. En dan vanuit de diepste krochten van je ziel begint er iets te jeuken. Iets beroert je en dat moet eruit.

Fluitend Opstaan, Jan-Willem van Balen, Jop Gorris, De Sint ShowZo sprak ik gisteren een jonge acteur, Jop is zijn naam. Hij speelde Dj Rik in de weken dat we met De Sint Show toerden. Ik vroeg hem waar hij mee bezig was en hij vertelde dat hij samen met een vriend een stuk maakte over oorlog. Gewoon, omdat het hem bezig houdt. Niet het leukste onderwerp wat ik mij kan voorstellen. Waarop hij snel vervolgde: dat hij de mensen vooral een goed gevoel wil geven, als ze de zaal uitgaan. Ook dat lijkt mij een hele opgave.

Toen we verder praatten begreep ik dat hij vond dat oorlog maar onzinnig was. Ja, waar, lijkt mij. Heerlijk, ik hou van jonge mensen. Waarom? Omdat de moraal hoog in het vaandel staat. Er zijn denk ik weinig jongeren die in oorlog een noodzakelijk kwaad zien.

Hoe komt het dat oudere wereldbewoners het nut van oorlog wel aanhangen?

Stefan Molyneux is een Canadees, die al meer dan 10 jaar een podcast heeft, waar inmiddels van over de hele wereld zo’n 4 miljoen mensen per maand naar luisteren. (per maand!) Dat is niet mis, lijkt mij. Hij is o.a. een voorstander van een staatloze maatschappij.

In zijn boek ‘Universal Preferable behaviour’ (gratis te downloaden) beschrijft hij hoe we een wereld zouden kunnen bouwen vanuit een wetenschappelijk onderbouwde wereldlijke (kerkeloze) ethiek.

Want, zo zegt hij, de universele taal van het hart is de oplossing tot een beter functionerende maatschappij. En de staat werkt niet vanuit die moraal’. Stefan vraagt zich af waarom we wel met z’n allen de slavernij verwierpen, maar niet de oorlogsmachine van overheden.

Fluitend Opstaan, Stefan Molyneux

De voorstanders van de afschaffing van slavernij verwierpen het niet vanwege economische inefficiëntie of dat het voor verbetering vatbaar is. Noch  beargumenteerden ze dat de landbouw het ook best aardig deed vòòr de introductie van slaven. Nee, in plaats daarvan wonnen ze de “hearts & minds” door er meer dan 100 jaar op te blijven hameren dat slavernij een moreel kwaad was. En dat dit beëindigd diende te worden, wat voor resultaat het ook zou hebben.

En zo geschiedde. En we begrijpen dat nu ook.

Maar hoe komt het dan dat we oorlog goedkeuren? We zien dat jonge mensen hun ledematen, verstand en levens willen opgeven voor volk & vaderland. Het antwoord is simpel: omdat de maatschappij ze vertelt dat het de hoogste moraal is om soldaat te zijn. Ze worden toegejuicht en bij sneuvelen wappert de vlag en klinken saluutschoten.

fluitend opstaan, democratie, Chruchill

We hebben gefaald als het om vechten voor vrijheid gaat. We hebben gefaald, omdat we met het verstand argumenteren in plaats van met het hart. Het gaat om economische en efficiëntie-argumenten in plaats van met moraal en integriteit. Zelfs nu, nu we de fraude achter de Irak-oorlog kennen, wordt elke kritiek op het inzetten van soldaten nog afgetroefd met de sentimentele fantasie over “supporting our troops”.

Fluitend Opstaan, vrede
Hoe komt het dat er nog steeds mensen zijn, die hun overheid steunen als het om geweld gaat omwille van hun veiligheid? Het is nu toch wel duidelijk met de schandalen die aan het licht komen van de zogenaamde beschaafde overheden dat het meestal niet het hoogste goed nastreeft?

Zeggen dat de staat of politiek moet worden beperkt of hervormd, omdat ze niet doet wat wordt beloofd, is hetzelfde als zeggen dat slavernij ietsje verminderd moet worden, omdat het economisch inefficiënt is. In mijn ogen moet het daarom worden afgeschaft.’

Poeh! En dan? Tja, ik ben er nog niet uit. Wat het dan wel moet worden ga ik maar eens lezen in zijn boek. Wat ik wel weet is dat wereldleiders het woord ‘oorlog’ de laatste tijd steeds vaker in hun mond nemen. Ik roep daarom steeds harder;

“IK BEN IN VREDE”

Fluitend Opstaan, staatloze maatschappij, vijf voor twaalfWant het begint bij onszelf. En je kunt alleen oorlog afkeuren door het zelf anders te doen. Kijk, ik ben zelf ook niet zo’n held, hoor. Ik ben 1 keer op de MAVO het gevecht aangegaan met een rode achterbakse klasgenoot, die mij het bloed onder de nagels treiterde. Ik weet nog steeds niet hoe het zo ver heeft kunnen komen dat wij tegenover elkaar stonden op het schoolplein. Nee, dat is trouwens niet waar. Ik weet het wel: ik liet mij opjutten door de rest van de klas.

Zullen we onszelf eens goed in de gaten houden de aankomende tijd? En ons niet laten opjutten? Want het wordt tijd dat we ons laten gelden en anderen, zoals de overheid, laten weten dat wij kiezen voor een ander geluid.

Ik wens Jop een mooie creatieve tijd toe met het maken van de voorstelling. En ik wens jullie allemaal een vredig hart toe. We hebben het nodig.

Grote groet,

Jan-Willem

Like deze blog of deel hem. Heel veel dank. Je kunt je ook inschrijven op de Blog Brief (zie rechtsboven).

 

Geplaatst in JW's blog.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *