Lekker warm, lekker licht

Weg met Shell, energieneutraal, Fluitend Opstaan, Jan-Willem van BalenPotverdorie, zeg, wat heb ik een mooie 3 weken achter de rug. Alleen maar zon. Lekker warm, maar eh….nee, echt duurzaam was onze vakantiereis niet. Maar liefst 4 vluchten brachten ons van Amsterdam naar 3 verschillende plekken en weer terug. Ik kan dat geenszins verantwoorden, behalve misschien dat ik vorig jaar niet op vakantie ben geweest…? (ja, dat is een slappe smoes, daar ben ik mij van bewust, maar ik moet toch ook mijn gemoed sussen!)

Ik zou beter moeten weten, dat weet ik. Vlak voor mijn vakantie woonde ik nog een leuke bijeenkomst bij: de duurzame top 100 in Pakhuis de Zwijger. Daar sprak o.a. Maurits Groen. Hij was de nummer 1 in de samengestelde top 100 van Trouw (en daarvoor al 6 keer genomineerd).

Maurits Groen is ondernemer en was al duurzaam ondernemer, toen duurzaam nog een vies woord was en gelijk stond aan ‘duur en niet haalbaar’. De reden van zijn nominatie was een geel kastje: de WakaWaka, die na een dag opladen 80 uur licht geeft. Als je er eentje koopt, wordt er ook eentje weggegeven voor noodhulp.

Stichting Fluitend Opstaan, Jan-Willem, Maurits Groen, Waka WakaDat kastje maakt een wereld van verschil in landen, waar geen stroom is. Groen: ‘Op Lesbos werd een hulpverlener aangesproken door een Syrische vluchteling, die net van de boot kwam. Hij zag het logo op zijn t-shirt en zei: van u heb ik dit gekregen. Dank u wel! Het was de WakaWaka wat hij omhoog hield. Dit was zo’n beetje het enige wat hij mee kon nemen. En waarmee hij zijn mobiel kon opladen. Het gaf hem de mogelijkheid om in verbinding te blijven met zijn thuisfront.’

Maurits Groen geeft ook boeken uit. Boeken, waarvan hij vindt dat die eigenlijk door grote uitgevers gepubliceerd horen te worden. ‘Als dat niet gebeurd, doe ik het maar. Ik verdien er waarschijnlijk niets mee. Sterker nog: soms leg ik er op toe. Maar ik vind het nodig dat mensen dit kunnen lezen’. Bij Pakhuis de Zwijger opende hij daarom met de woorden: ‘Koop morgen allemaal het boek Overwinning, over hoe het fossiele tijdperk ten einde komt’.

Nou, zo gezegd zo gedaan. Dat boek ging mee op vakantie. En het las als een pageturner. Ik wist niet dat de omwenteling van vervuilende brandstoffen naar schone energie al zo ver gevorderd was. Ik werd echt ontzettend blij van dat boek!

Kijk, als we onze toekomst als mensheid nog enigszins de kans willen geven om voort te bestaan op deze planeet, dan moeten we de opwarming onder de 2 graden houden. We zien nu al de gevolgen. (O.k. het is lekker warm misschien, maar je moet er wel die rare stormen en ondergelopen kelders op toe nemen). Nee, serieus: De verbranding van fossiele brandstoffen heeft onze aarde niet een rotte tand opgeleverd, maar een groot kankergezwel. En het is nodig om deze te bestrijden, willen we niet in een wereld terechtkomen, waar rellen uitbreken of oorlog als gevolg van hongersnood en grote droogtes.

En ik was eerlijk gezegd een beetje negatief en zwaarmoedig over de opwekking van schone energie.

Maar bij het lezen van het boek werd mij langzaam aan duidelijk: het is nog steeds een race tegen de klok, maar wel eentje, die we kunnen winnen. Olie en gas zijn inmiddels al aan de verliezende hand.

fluitend opstaan, Maurits Groen,Wist u bijvoorbeeld dat een olieland als Saoedi-Arabië groots inzet met zonnepanelen? En dat het opwekken van stroom middels zonne-energie nu goedkoper is als het oppompen van olie?

Dat zorgt er onder meer voor dat supergrote investeerderbedrijven hun geld terugtrekken bij bedrijven als Shell of BP, want hun bedrijfswaarde neemt proportioneel af. Over zo’n 10 tot 15 jaar zal er geen druppel olie of gas meer gewonnen mogen worden, willen we onder de 2 graden blijven. Tegen die tijd is alternatieve energie (wat tegenwoordig hernieuwbare energie heet) alom vertegenwoordigd.

Dit is een revolutie, die bij ons gewone burger nog niet helemaal is doorgedrongen. Over zo’n jaar of 10 rijdt er geen auto meer over de A9, die benzine of diesel slurpt. Fantastisch toch?

KLM is een test begonnen met een reeks vluchten op biobrandstof, wat een stuk schoner is dan kerosine. En op dit moment is er een vliegtuig bijna klaar met zijn vlucht de wereld rond, geheel op zonne-energie! Dat leek vooralsnog onhaalbaar, maar vergis u niet: zonne-energie technologie is in een razendsnelle ontwikkeling. Dat gaat zo snel, dat kunnen wij niet bijhouden. En het wordt daarnaast ook nog eens  goedkoper en goedkoper.

Kijk, dat biedt perspectieven! Hierdoor zijn onze kinderen de (over)winnaars!

jan-Willem van balen, Maurits groen, fluitend opstaan

Koppel daaraan dat de rechtszaak, die in Nederland gevoerd werd – en gewonnen! – inmiddels gekopieerd wordt in andere landen:

Actiegroep Urgenda spande vorig jaar een rechtszaak aan tegen de Nederlandse staat om de politiek te dwingen de Co2 uitstoot meer terug te dringen. Klimaataansprakelijkheid voor de rechter brengen, dat was een unieke gebeurtenis in de wereld. Dit werd met grote belangstelling gevolgd. Sinds de positieve uitspraak hebben meerdere partijen getoond deze gerechtelijke stap te willen zetten. Zo ook in België. En in de U.S.A., waar een klimaatwetenschapper samen met 19 jongeren (tussen de 8 en 19 jaar) de Amerikaanse overheid en de fossiele brandstofindustrie aanklagen.

De wereld is aan het veranderen. Dat wist u al. Maar in een rap tempo. Zelfs Ikea springt daarop in door maatschappelijke verantwoording te nemen. Ze willen wereldwijd in 2020 energieneutraal zijn. Dus geen enkele Co2 uitstoot. Zo hebben ze ook nog eens 1 miljard vrijgemaakt voor hernieuwbare energieprojecten. Wist je trouwens dat je ook voor je zonne-panelen naar Ikea kunt? Haha, da’s echt waar!

Dus een tip van JW: zonne-paneel op je dak en weg met je gaststel. Stap over op inductie. Je kunt de hele omwenteling maar beter voor zijn, toch?

 

Mooie warme week gewenst,

 

Jan-Willem

PS – ik wilde je niet bang maken met hongersnood en droogtes. Kijk, na orkaan Katrina heeft deze man een oase aan voedsel gecreëerd, wat hij weer weggeeft. Hoop doet leven: mooi filmpje! (anderhalve minuut)

Like deze blog a.u.b. of deel hem op Facebook: dank! Of schrijf je in op de Blog Brief en krijg 1 x per 2 weken een portie positief nieuws.

 

Gezond verstand tegen een ‘prikkie’


Mijn moeder zei vroeger altijd: ‘Je hebt goede en slechte loodgieters’, waarmee ze bedoelde dat je in ieder vak goede en slechte uitvoerders hebt. Daar kan ik veel mee en ik ben ze dan ook vaak tegen gekomen: goede caissières, slechte caissières, goede automonteurs, slechte automonteurs, goede ambtenaren, hele slechte ambtenaren.Fluitend Opstaan, Jan Donegan, vaccinaties, beter leven

En hele slechte dokters. Zo had ik als kleine jongen veelvuldig last van oorontsteking. Al snel moest ik naar de specialist, want de kwaal was hardnekkig. De dokter gaf mij antibiotica en het loopoor hield op. Maar na enige tijd begon het weer. En de cyclus herhaalde zich. Lang verhaal kort? In de paar jaar dat ik bij deze kno-arts liep, kwam hij niet verder dan antibiotica voorschrijven.

Met het gevolg dat mijn gehoorbeentjes in het linkeroor geheel verrot waren. En ik aan die kant zo goed als doof ben. Pas later hoorde ik meer verhalen over deze man, maar het schaap was inmiddels al verdronken in de put.

Dat was mijn zoveelste aanvaring met onze gezondheidszorg. Als baby kwam ik te wereld met een klompvoet. Mijn ouders waren zo goed om mij direct daaraan te laten behandelen. Helaas heeft de dokter de pees van mijn rechtervoet iets te kort ingenomen. Ach, kleinigheidje hou je altijd.

Natuurlijk zijn er ook hele goede loodgieters, laat dat even duidelijk zijn. Het enige wat mij zo stoort aan het medische aspect is dat mensen alles wat de dokter voorschrijft zien als wondermiddelen en zo weinig werkelijke vraagtekens gezet worden. Bijna, alsof het heiligschennis is, als je kritiek uit op onze pillenboeren.

Kijk. Natuurlijk moet een arts weten hoe een lichaam in elkaar steekt, net als een automonteur het binnenste van de auto moet kennen. Maar de daadwerkelijke samenstelling van medicijnen of wat de stoffen daadwerkelijk doen, daarin schort soms nogal wat kennis. Men weet vooral wàt ze moeten voorschrijven.

Vaccinaties, Jan-Willem van Balen,Jane Donegan leerde tijdens haar medicijnen studie hoe belangrijk vaccinaties zijn geweest. Ook tijdens haar beginperiode als arts was er geen ruimte voor kritiek en heeft ze menig verontrustende ouder overgehaald om hun kind te vaccineren, inclusief die van haarzelf.

Stomme zet vindt ze nu. Het keerpunt kwam in 1994, toen de overheid 7 miljoen kinderen wilde vaccineren tegen mazelen en rodehond. Jane vond dit vreemd. Waarom was er een vrees voor een epidemie? De eerste vaccinatie was toch afdoende? Daardoor zou je de rest van je leven immuun zijn tegen ziektes als deze.

Hoe ze ook de bijgesloten informatie onderzocht. Ze kwam er maar niet achter, waarom er dit keer zelfs 2 vaccinaties aan te pas moest komen. Ze besloot op onderzoek uit te gaan en stuitte op bewijzen dat bij het opkomen van het vaccineren sterftecijfers al lang aan het dalen waren.

Neem de kinkhoest: rond 1950 ligt het sterftecijfer op minder dan 400. Niet veel later wordt het vaccin geïntroduceerd en verdwijnt de kinkhoest. Maar de dalende lijn was al ingezet (zonder enig vaccin). Want in 1847 lag het sterftecijfer voor kinkhoest rond de 10.000 slachtoffers.

Fluitend Opstaan, Jane Donegan, prik, medicijnen,Dit kwam door de verandering van omstandigheden’ zegt Jan Donegan. ‘Eerst trokken door de industriële revolutie mensen massaal naar de stad, waar men op elkaar, zonder schoon drinkwater, tussen de uitwerpselen leefden. Grote armoede heerste en als je geluk had at je wat brood en jam en dronk je een kop thee. Groente was niet veel voorhanden in de grote stad voor zoveel mensen. Weinig goede voeding, maar wel 19-urige werkdagen. De infectieziektes namen toe. Pas later kwamen de maatschappelijke veranderingen. Spoorlijnen werden aangelegd. Groente bereikte de stad per stoomtrein. De eerste rioleringen deden hun intrede. Er kwam schoon drinkwater. Er kwamen huisvestingswetten met minimumeisen aan ventilatie e.d. Dat is het moment dat de sterftecijfers enorm gaan dalen. Alleen in de opleiding tot arts wordt ons voorgehouden dat de intrede van de vaccinaties de eer toebehoort.’

Jane vraagt zich af waarom we wel moeders waarschuwen om hun baby geen noten, citrusvruchten of tarwe te geven. Maar dat we de kleine lijfjes wel inspuiten met vreemde materialen zoals aluminiumzouten of formaldehyde. Van dat laatste is zelfs in dokterspraktijken posters te vinden, waarop staat dat dit in sigarettenrook zit en dat het wordt gebruikt om lijken te balsemen. ‘Ik zie het als gezond verstand dat je een jong lichaam schade toedient als je het hiermee inspuit’.

Er komen steeds meer verhalen over catastrofale bijwerkingen door vaccinaties. Terwijl polio al uiterst zeldzaam was in India, wist de vaccinatielobby 2,5 miljard dollar bij elkaar te harken. Een bedrag wat nodig was om iedereen daar oraal te vaccineren tegen polio. Het enige vreemde verschijnsel deed zich voor: namelijk dat een andere verlammingsverschijnsel (NPAFP), wat samenhangt met het gebruik van het orale vaccin (en 2 x zo dodelijk is), opeens schrikbarend toenam. Zo’n extra 47.500  gevallen werden in 2011 gerapporteerd.

Maar wat dan te doen, kun je Jane vragen? ‘Weet je, zegt ze, ons lichaam gedraagt zich net als de natuur volgens een bepaalde logica. Dus wanneer een kind een volgende groeispurt krijgt, of een nieuwe tand, of het jonge lichaam reageert op stress (van bijv. een nieuwe school), dan houdt het lichaam eerst grote schoonmaak.Jane Donegan, vaccinaties, bacillen Het doel daarvan is dat d.m.v. de lichaamstemperatuurstijging de enzymen beter hun werk kunnen doen. Als je kind vol slijm zit, uitslag heeft, zweet of diaree heeft, is een natuurlijk verschijnsel. Het lichaam sterkt zich. Dat moeten we niet de kop indrukken, want dan mist het de natuurlijke toenemende kracht en afweergeschut. Ouders moeten in zo’n geval het raam openen, het kind veel laten drinken en weinig laten eten. Vaccins zijn paardenmiddelen voor wat doorgaans geldt als onschuldige kinderziekten of inmiddels uiterst zeldzame infectieziekten, die inmiddels goed te behandelen zijn.

Ik heb al eerder geschreven dat ik op 28 jarige leeftijd kanker kreeg. Ik ben blij met mijn dokter, die de juiste chemo’s heeft voorgeschreven en handelde naar de beste inzichten. Dat was een goede loodgieter.

Toch zoek ik nu, bij kleine aandoeningen, eerst naar alternatieve geneesmiddelen of behandelingen, zoals bijv. accupunctuur. En ja: ook hierin heb je slechte loodgieters. Toch zien we de lange arm van de farmaceutische industrie al oprukken: op Europees niveau worden regels steeds meer aan banden gelegd. Zo mogen homeopathische middelen niet meer vertellen waartoe het dient en mag er in de media niet meer geschreven worden over de werking hiervan.

Zullen de aandeelhouders van de pillenfabrieken zich bedreigt voelen?

Op 31 oktober 2004 verleende het stadje Prestonpans (Schotland) officieel pardon aan 81 personen (en katten) die in de 16e en 17e eeuw werden geëxecuteerd wegens hekserij. Hoeveel jaar zal het duren voordat de farmaceutische industrie pardon verleent aan al die goeie alternatieve geneeswijzen?

Onze gezondheid is een industrie en zo lang we het zo kunnen zien, is de vraag: wat wil ik consumeren?

Grote gezonde groet,

Jan-Willem

Like of deel deze Blog, ik ben je uiterst dankbaar.
Want zonder wakker worden in deze wereld sukkelen we maar verder…

Ik zie jou


Toen ik 19 à 20 was trok ik 3 weken met een rugzak door Turkije. Ik spreek over eind jaren 80. Het land was nog niet zo toeristisch als nu. All-inclusives waren er nog niet. Tijdens deze ontdekkingsreis, want dat was het, beleefde ik een hele andere wereld. Zo kwamen we in midden Turkije terecht: Cappadocië. Een vreemd vulkanisch landschap, waar ontzettend veel overblijfselen te vinden zijn van de Christenen, die zo omstreeks het jaar nul hiernaartoe waren gevlucht. Prachtige fresco’s in uitgehouwen grotten.

We hadden weinig geld en dus huurden we kamers van nog geen 10 gulden per nacht. Daar hadden in Cappadocië een hele luxe kamer voor met ontbijt. In de badplaats Kusadasi echter zaten we in een hele kleine kamer zonder ontbijt, die uitkwam op een groot gedeeld balkon. Daar ontmoetten we een Turks gezin, die een paar dagen vakantie vierden. Ze waren verrast hier Europeanen aan te treffen. Die zitten normaal gesproken in luxe hotels. Deze familie nam ons mee naar een typisch Turks restaurant en trakteerden op traditionele gevulde pannenkoeken. We mochten niets betalen, noch iets terug doen. Ze wilden ons graag het mooie van Turkije laten zien en ons een goed gevoel geven over hun land.

Jan-Willem van Balen, Ben Okri, Vrijheid

Deze ervaring maakte mij rijk. Deze ervaring droeg bij aan wie ik vandaag de dag ben en wat ik uitdraag.

Ik heb ooit les gegeven aan drop-out jongeren, waarvan een jongen mij toevertrouwde dat hij bij de harde kern hoorde van F.C. Den Haag. En dat hij in het weekend samen met zijn vrienden van de harde kern vaak Turken en Marokkanen in elkaar trapte, gewoon voor de fun. De haat was hem met de paplepel ingegeven. Zijn vader nam hem als 6 jarige jongen mee naar het voetbal en scandeerde haatleuzen.

Hoe kunnen we nu een juiste mening hebben over iemand, als we de ander nooit met open armen willen ontmoeten?

Als mensen wat meer zouden reizen, zouden we het verstand bevrijden en vooroordelen wegnemen. Letwel: reizen is niet twee weken in een luxe oord verblijven en een excursie boeken. Werkelijk durven reizen is je provinciaalse perspectief te durven loslaten. Los te komen van je veronderstellingen, zodat je een ruimere blik krijgt.” aldus Ben Okri.

Ben Okri is een romanschrijver, die na op straat geleefd te hebben uiteindelijk als schrijver succes behaalde en de Booker Price kreeg voor zijn roman The Famished Road. Hij pleit voor werkelijke vrijheid.

Wij denken dat vrijheid een onbeperkte keuze inhoudt: kunnen doen wat je wilt, zeggen wat je wilt, kopen wat je wilt. Ik vind dat te beperkt. Ik denk dat vrijheid gaat over iets wat wij onszelf moeten gunnen. Namelijk: de vrijheid om voor onszelf te denken en dat niet voor ons laten doen door een of andere politicus of intellectueel. We moeten de vrijheid nemen om vragen te stellen, om niets voor waarheid aan te nemen. Het is een vrijheid om achter de televisie te kijken, achter de krant. Om vragen te stellen over onze geschiedenis of over dingen die we niet zien. We zouden de kwaliteit van denken en van het gesprek tussen burgers moeten verhogen.”

Vrijheid, Quote Okri

Okri maakt zich zorgen over de verdeeldheid in de wereld, maar vind het niet vreemd. “We zien allemaal een onevenredige macht in de handen van een onevenredig klein aantal mensen. De grote meerderheid heeft niets te vertellen. Die onevenwichtigheid gaat ons allemaal aan! Of je nu leeft in het Westen, Oosten of Afrika. Het stoort ons allemaal. We zouden meer verantwoordelijkheid moeten nemen. We spreken over de U.S.A. alsof dat de bepalende kracht in ons universum is. Hoe kunnen we het Amerika verwijten dat we onze eigen vrijheid hebben ingeleverd? Wij kijken naar Hollywood films, eten MacDonalds. We zouden moeten durven genieten van films uit Pakistan, België of eten bestellen in een Ethiopisch restaurant. Het is belangrijk te begrijpen waarom mensen anders denken of handelen. Het probleem is niet dat witte mensen geen zwarte ontmoeten. Het probleem is dat mensen hun buurt niet verlaten. Echte vrijheid is voor een Nederlander geen Nederlander te zijn, voor een Afrikaan geen Afrikaan te hoeven zijn. Om de definitie van wat je hoort en ziet steeds uit te breiden en steeds nieuwe mogelijkheden toe te laten. Om stappen te zetten waarvan je niet weet waar ze naartoe leiden. Dat vergt moed. En dat vergt liefde, want liefde vraagt om moed. De moed om iemand toe te lachen, die je voor het eerst ziet en in een onbekend gebied de ander te ontmoeten.”

Wauw, dacht ik, toen ik dat las in een interview uit 2003. Het is dertien jaar later en ik zou die laatste regels wel willen uitschreeuwen.

Die jongen, die ik les heb gegeven, vroeg mij aan mij of hij ermee moest stoppen: buitenlanders in elkaar slaan. Ik schrok. Wat moest ik zeggen? ‘Ja’..? Zou hij dat van mij aannemen? Die jongen heeft al zo vaak met het vingertje de les gekregen. Dus ik ging naast hem zitten en zei: “Nee. Of tenminste…  …misschien kun je de volgende keer als je iemand in elkaar schopt, even naar jezelf kijken. En voel dan of je er blij van wordt om iemand ongevraagd geweld aan te doen. Als het geen blij gevoel geeft, dan zou je er misschien mee kunnen stoppen. Want ik probeer in mijn leven zoveel mogelijk dingen te doen, waar ik blij van word.

racisme, vrijheid, liefde,

Ik hou het verhaal heel kort: hij kwam 2 weken later weer met mij praten, dit keer over zijn drugsgebruik. Weer een maand later hoorde ik dat zijn ouders besloten hadden te verhuizen, weg van zijn bekende omgeving, zodat hij niet langer in de verleiding kwam van zijn oude vrienden.

Ik denk soms wel eens aan hem. Ik hoop dat hij hele andere mensen heeft ontmoet en een heel andere kijk op het leven heeft. Misschien helpt hij nu wel andere jongeren? Ik hoop het, ik wil het geloven. Hij was een vreemde vrucht, die uiteindelijk toch op zoek ging…

Ik wens je een kleurrijke week toe met veel mooie ontmoetingen.

Grote groet,

 

Jan-Willem

Like a.u.b. deze blog of deel hem op Facebook.
Of schrijf je in op de Blog Brief (zie rechts boven)
en ontvang iedere 2 weken een Dwarsdenker in je mailbox.
Hier nog even iets moois: “vreemd fruit”, als toegift 🙂

Op een mooie Pinksterdag

Het is vandaag tweede Pinksterdag. “Wat gaan we doen?” is dan altijd de vraag. Zo’n extra vrije dag moet natuurlijk benut worden. Het museum? De bioscoop of winkelen bij de Arena Boulevard? Ik denk geen van allen. En dan komt het: niets doen geeft direct een onrustig gevoel. Maar waarom?

Ik reed met mijn oude moedertje afgelopen zaterdag door een nieuwbouwwijk. Het is zaterdagochtend half 12. ‘Belachelijk, ik zie geen kind op straat, zeker allemaal achter zo’n ding’ zei mijn mams. Ik had net de avond daarvoor het nieuwste gadget gezien bij De Wereld Draait Door: een 3D-bril, die nog revolutionairder is als de bril ervoor.

Ja, dacht ik, onze mind moet steeds afleiding hebben, anders zijn we bang ons te vervelen. Of erger: dat we iets missen. Ik was er net achter gekomen dat ik ook niet zo gebalanceerd ben als dat ik dacht.

Fluitend Opstaan, Stichting, Boerderij de Zalm, Jan-Willem van BalenIn de afgelopen week was ik te gast op een boerderij van een vriendin. Ik was daar 3 dagen. Zij heeft een B&B. Ik zou een filmpje in elkaar zetten voor op haar site. Ik heb vervolgens bijna 2 dagen zitten klooien met mijn laptop, welke niet deed wat ik wou. Geheel fucked-up gooide ik de handdoek in de ring en liep ik gefrustreerd naar buiten.

Dit was het eerste moment dat ik echt voor mezelf pakte. Ik ging achter de boerenschuur zitten, in het zonnetje met uitkijk over de weilanden. Links de schapen, en wat weilanden verderop, ver voor mij, stonden de koeien. En helemaal aan het einde van het vergezicht lag de dijk, waarachter De Lek schuilt. Boven de dijk torende nog net de top van het kerkje van Culemborg.

En daar zat ik. En ondanks dat het houten bankje niet heel comfortabel was, wilde ik absoluut niet weg. Hier kreeg ik alles terug wat ik op dat moment nodig had: het grote N I E T S. De stilte, de rust, het niet-moeten. Ik had dat al te lang verwaarloosd. Het grootste geluksgevoel had zich van mij weer eigen gemaakt.

Fluitend Opstaan, Geluk, Jan-Willem van BalenButan is het eerste land ter wereld waar ze de welvaart van een land meten aan de hand van het Bruto Nationaal Geluk (BGN). Normaliter in een land meet men het Bruto Nationaal Inkomen (=hoeveel geld is er in een jaar verdiend). Het was het vorige staatshoofd Jigme Single Wangchuk, die al in de 70-er jaren zijn ideeën hierover vorm gaf.

Ringli Dorji, ex-minister van Informatie en Communicatie, geeft uitleg: ‘Geïndustrialiseerde landen zien nu in dat bruto nationaal product een loze belofte is. De wereldwijde crisis is het resultaat van het constante nastreven van groei en materiële zaken. In onze grondwet moeten overheidsprogramma’s – van landbouw tot transport tot buitenlandse handel – niet beoordeeld worden op wat ze aan economische winst opleveren, maar wat ze bijdragen aan geluk. Let wel: geluk op zich is niet het doel. Geluk is uiteindelijk iets wat voor iedereen anders is en niet in een constante te meten is. Nee, wij als overheid zorgen voor de beste condities om geluk te kunnen nastreven.’ (hoe ze dit meten? klik hier)

Butan heeft sinds het invoeren van de wet in 2008 veel bereikt. Ze hebben meerdere internationale conferenties gehouden, wat door de jaren heen steeds serieuzer genomen werd door de Westerse landen. Deze internationale uitwisselingen over het BNG heeft erin geresulteerd dat in 2012 unaniem de leden van de VN een resolutie aannamen over Happiness. Vandaag de dag zien we steeds meer stemmen opkomen, die gaan over nieuw graadmeters van levenskwaliteit. Zoals oud “president van Europa” Herman van Rompuy, die zijn onlangs verschenen boek: “Economie zoekt geluk” aan alle wereldleiders stuurde als nieuwjaarscadeautje.

Bruto Nationale Levenskwaliteit, van Rompuy, Fluitend OpstaanVan Rompuy: ‘Al bijna tien jaar lang worden we niet welvarender en al zeker niet gelukkiger. Sommigen spreken daarom zelfs al van een ‘verloren decennium’. Om het tij te keren, hebben we nood aan een meer menselijke economie. Levenskwaliteit is daarbij belangrijker dan ooit.’

Volgens van Rompuy stoten we steeds meer op de menselijke limieten van de economische groei. Hij ziet het stijgende aantal burn-outs, waarbij de kosten daarvan zelfs die overstijgen van de werkloosheid. ‘Verdere economische groei is dan ook enkel mogelijk als we groeien in geluk. Maar we moeten de ambitie blijven koesteren om ook economisch opnieuw vooruit te gaan: zonder groei blijkt het geluk niet echt duurzaam te zijn.’

Van Rompuy introduceert een nieuwe term: Bruto Nationale Levenskwaliteit, wat ergens het midden houdt tussen BNP en BNG.

Nou ja, welke term je ook kiest: het gaat om meer dan de doekoe op zich. Ik zou bijvoorbeeld het Bruto Nationale Lummelen (BNL) willen inbrengen. Volgens mij is dat een enorme verrijking!

Ik heb afgelopen week iemand gesproken, die een tikkie overspannen was geworden door te veel aandacht aan haar droom te geven. Hetgeen wat ze het liefste wilde, een eigen winkel, was 2 jaar geleden werkelijkheid geworden. Maar het succes betaalde het lot: te veel werk voor 1 persoon. En zo gaf de droom geen enkele vreugde meer. Er was alleen nog het werk.Totaal geen enkele tijd om gewoon eens niets te doen.

Sinds de crisis worden mensen steeds bewuster dat er iets essentieels is naast het najagen van onze dromen, welvaart of het constante invullen van vrijetijdsbesteding. Ik ga daarom mijn tweede Pinksterdag eens niet invullen. Om te beginnen zet ik een pot thee en ga gewoon eens zitten en koekeloeren naar mijn tuin. De Blauwe Regen bloeit…

Geniet!
Liefs, Jan-Willem

 

Like mijn blog maar eens niet, of deel deze maar eens niet op Facebook.
(of schrijf je maar eens niet in op de Blog Brief, zie rechts boven)

Een kwestie van geluk (of geld) ?


Angst. Dat voelde ik direct, toen ik mijn ticket voor vakantie had geboekt. Raar, hé? Een ander zou blijdschap voelen. Ik niet. Ik voel angst.

Als ZZP-er weet je nooit wanneer je werk hebt en hoeveel. Voor de periode, waarin ik op vakantie ga, staat er geen enkele opdracht (gelukkig maar, anders kon ik niet op vakantie). Toch houdt dat in: geen geld, geen inkomsten.

Geld, het beheerst ons hele leven. Alles om ons heen is doordrenkt met geld: van de keuze van bomen in het park tot aan de zwerver in de metro.

Zouden we wel zonder geld kunnen leven, vroeg ik mij af? En als ik maar eventjes op het internet zoek, kom ik een overweldigend antwoord tegen: De Nederlandse Carolien Hoogland schreef een boekje ‘Een jaar zonder geld’, waarin ze haar principe uiteen deed: laat de commercie varen, word onafhankelijk zonder geld en zorg ervoor dat je kunt doen wat jij belangrijk vindt.

All over the world nemen dit soort initiatieven en verhalen toe. Mark Boyle, The moneyless man; Arm door geld, uitgegeven door STRO, Heidemarie Schermer: Een Rijk Leven Zonder Geld. En noem maar op. En heb je nog niet genoeg tips? Er is een site + tijdschrift ‘Genoeg’, waarin je alles kunt lezen over leven met minder spullen en geld besparen.

jan-Willem van Balen, geld, burgerinitiatief Ons GeldHet lijkt wel een ware hype, misschien een vreemde hype, of niet? Ik heb een keer een gedichtje gemaakt over een UFO die naast mij landt en waarbij een kleine alien uitstapt en naast mij gaat zitten. Er volgt een vreemd gesprek, waarin de buitenaardse zich afvraagt waarom wij zo’n vreemd systeem hebben bedacht ?

Dat is een markante vraag. Want we weten inmiddels dat ons geldsysteem faliekant zijn doel voorbij schiet. En toch durven we allemaal het systeem niet los te laten.

Raphael Fellmer wel. Hij leeft samen met zijn gezin zonder geld, of zoals hij zelf lachend zegt: ‘Wij zijn in consument staking.’ Alles wat ze eten of gebruiken is geruild of gekregen. Inmiddels heeft hij een heel netwerk opgezet in Berlijn. ‘Ik heb de hoop en het vertrouwen dat wij als menselijk soort het huidige monetaire tijdperk achter ons kunnen laten. Dat we ooit kunnen zeggen: we hebben geen geld meer nodig.

Te naïef? Te vooruitstrevend? Zou kunnen, maar laten we niet vergeten dat de armoede toeneemt in Europa en daarmee ook de tweedeling en dat dit ons politiek terugwerpt in een tijd, wat we al eens mee hebben gemaakt.

Raphael is vrij duidelijk: ‘1 miljard personen op onze aarde lijden iedere dag honger. Elke 7e aardbewoner dus. Als we onze granen en bonen zouden eten, in plaats deze aan dieren te voederen, dan hebben we minder nodig. Dit kan de armoede in de wereld oplossen. Want onze veeteelt heeft absurd veel voedsel en water nodig. Om nog maar te zwijgen van de Co2 uitstoot, want die van onze veeteelt staat gelijk aan alle Co2 uitstoot van auto’s, vrachtschepen en vliegtuigen bij elkaar! In onze wereld is alles al aanwezig. We hoeven alleen de beschikbare resources beter te gebruiken en te verdelen.’

jan-Willem vanBalen, Raphael Fellmer

Raphael woont in het voormalige huis van dominee Martin Niemoller, wat nu een vredescentrum is. Hij mag daar gratis verblijven in ruil voor klusjes als huismeester. Het gedachtegoed van Niemoller: ‘Wees wakker en leef bewust in jouw tijd’. Dat sluit prima aan op bij Raphael. Ook in de tuin van het vredeshuis is een kleine begraafplaats, waar een bekende Duitser ligt: Rudy Dutschke (1940-79). Rudy wist nog net op tijd op het Westerse deel van Berlijn te komen, alvorens de muur werd gebouwd. Hij studeerde sociologie en werd later een wel bespraakt politicus. Hij zag de ongelijkheid, en zei in een interview op tv in 1967: ‘Het huidige parlementaire systeem is nutteloos. We hebben in ons parlement geen vertegenwoordigers die belangen van onze bevolking uitdrukken, echte belangen van onze bevolking.’ (Hij overleefde een moordaanslag, maar is uiteindelijk jaren later wel aan de gevolgen daarvan overleden.)

Was deze man zijn tijd vooruit? Als we kijken naar Burger Initiatief Ons Geld, die onlangs in de tweede kamer het onderwerp geldcreatie op de agenda wisten te krijgen, zou hij in het huidige klimaat beter gehoord worden, denk ik. Geld dient vooralsnog de banken en niet de burger, die eigenlijk alleen maar bezig is met rente af te dragen. Niet alleen in leningen zit rente, ook in uw boodschappen, huur of vakanties zit rente berekend. Dat zijn leningen, die gewoon magisch digitaal vanuit het niets door de bankiers worden getoverd. En daarvoor krijgen zij zeer grote financiële waardering  (?).

Fluitend Opstaan, Burger initiatief Ons geld, Raphael FellmerMaar goed, terug naar onze held: Raphael Fellmer. Inmiddels heeft hij het druk. Hij organiseert evenementen in het huis (zijn vrouw geeft er gratis Spaanse les), hij geeft gastlessen aan studenten in heel Duitsland (vraagt daar geen geld voor) en hij heeft Food-sharing opgezet. Iedere ochtend staat hij vroeg op en fiets de stad door om spullen op te halen: shampoo, lipbalsem, tandpasta, meel, eieren. Vandaag is het 15 kilo aan luxe broodjes, die de bakker niet meer in zijn vitrine legt.

Thuis gekomen zet hij het direct op internet. Er is inmiddels een Food-sharing platform, wat zich over heel Duitsland uitspreid. Binnen een uur staat er een man voor de deur, die graag wat broodjes wil. Hij zegt: ‘Mensen hebben honger en aan de andere kant gooien we het weg. Dat toont aan in wat voor vreemde wereld we leven, toch?

In de hal van het huis is een winkeltje, waar men kan pakken wat ie nodig heeft of neerleggen wat niet meer gebruikt wordt. Nieven toont de kleding en pakt een groen gekleurd rompertje. ‘Die ziet er toch mooi uit? Toch laat ik hem liggen. Ik heb voor Alma genoeg kleren’. Alma is het dochtertje van Rapheal en Nieven.

Wat vinden zijn ouders ervan? Zijn vader, een architect: ‘Mensen zeggen dan: ja, dat kan toch niet. Dat kan eventjes, maar nu niet meer. Hij heeft nu een kind en verantwoordelijkheid! En het is ook allemaal best moeilijk, als je ziet wat hij er allemaal voor doet. Maar het feit dat hij zegt IK VERANDER MIJZELF, dat waardeer ik zeer.

Een van de studenten vraagt aan Raphael: ‘Is de mens niet zo slecht dat ie altijd zal uitbuiten?’
Hij antwoord: ‘Joh, je kunt je niet voorstellen hoe goed de mens is. Je kunt iedere dag opstaan en denken: ‘moet ik vandaag weer tegen zijn rotkop aankijken’ of ‘Bah, alweer die verschrikkelijke regen’. Het zijn gedachten, die je je eigen maakt en vanwaar uit je leeft. Je kunt er ook voor kiezen om het goede in de mens te zien, in de menselijke ontwikkeling en hoe de mens vandaag de dag naar elkaar toe groeit.

Jan-Willem van Balen, geld, Ons Geld, Vertrouwen

Dat laatste is waar Raphael onvoorwaardelijk in geloofd. ‘Het moet toch mogelijk zijn dat mensen zich omdenken en zich verder ontwikkelen?’ Elke visie en elke droom begint in je hoofd. Mijn droom is dat we allemaal op deze aarde in vrede kunnen leven. En ach, het duurt misschien wel wat langer dan een jaar‘ zegt ie met een grote, hele grote brede grijns erna. En daarna moet hij weg, want hij moet skypen met de Spaanse Luis, die in Spanje graag een food-sharing op poten wil zetten.

Wat is er toch aan de hand, lieve mensen? Volgens Lector Roeland van Geuns (Hogeschool van Amsterdam) wordt de kloof tussen rijk en arm bij ons alleen nog maar groter. Tel daarbij op dat onze technologische ontwikkeling zo verschrikkelijk snel gaat, dat het ons nog meer banen gaat kosten dan het oplevert + dat de makelaars en banken de huizenprijzen weer absurd aan het opkrikken zijn.

Ik zeg niets, maar…. Mmm… Nee, ik ga je een cadeautje geven. Je kunt hier GRATIS en in het NEDERLANDS een boekje downloaden. Je kunt het ook in boekvorm gratis in het engels bestellen: hier. Het is het inspirerende verhaal over een vrouw, die zo’n 30 jaar door de U.S.A. reisde zonder geld op zak,  The Peace Pelgrim.

Geef het door, ook deze blog alsjeblieft.
Like het of deel het. Voel je vrij.

Lieve groet, Jan-Willem

 

Jaaaaa, eindelijk!


Wow, wat heb ik toch een leuke week achter de rug! Waarom? Nou, buiten dat ik een jaartje ouder ben geworden, mocht ik een gastles geven aan de UVA. En daarnaast heb ik een monoloog mogen opvoeren op een bijzondere plek in Amsterdam. En wat heeft dit allemaal gemeen?                         * V E R A N D E R I N G *

Ik kwam Gijs tegen. Hij is verbonden aan een nieuwe Academie binnen de UvA: de Bildungsacademie. Het is (o.a.) het resultaat van de Maagdenhuisbezetting. Studenten zagen dat de wereld om ons heen rap verandert. En dat de gevestigde macht van de UvA weinig nieuw educatief materiaal beschikbaar maakte en niet meegingen in die veranderingen. Die slag zijn ze nu aan het inhalen. Zo kun je een half jaar lang bouwen aan jezelf binnen de Bildungsacademie. En dàt is dus het stimuleren van het bewust ZIJN. De vraag kunnen stellen: wie ben ik nu eigenlijk? Zodat je een gerichtere focus kunt creëren.

van Balen, educatie, Bildings AcademieZo zat ik midden tussen de studenten. ‘U bent de gastmeester?’ vroeg iemand mij? ‘Eh, nou, gastmeester…’ antwoordde ik, enigszins ongemakkelijk met die betiteling. Ik moest er even aan wennen. Maar door mijn onverzadigbare honger naar informatie over de snel veranderende wereld + dat deze kan leiden tot een mooiere samenleving, weet ik inmiddels zoveel, dat ik minstens een les kan vullen.

De groep studenten begonnen met een spreekstok, in de vorm van een waterflesje van 1 van de studenten. De fles ging de groep langs. Diegene, die hem vast hield, mocht het woord doen. De anderen luisterden. Iedereen kreeg de kans om te vertellen hoe hij of zij zich voelde en wat hij/zij meegemaakt had. Iemand zei: ‘Ik voel me niet zo lekker, want ik heb enorme nachtmerries gehad’ Iemand uit de groep vroeg of hij dat vaker had. Weer een ander verontschuldigde zich dat zij zo moe was. ‘Weinig slaap gehad, ik ben vanmorgen vroeg uit Zeeland terug naar hier gereden.’ Een jongen zei dat ie zo’n bijzondere discussie had tot laat in de nacht. Ik vroeg wat de kern van de discussie was. ‘Er bestaat geen waarheid, alleen maar verschillende waarheden’.

Met die simpele opening van de les, jeukte mijn enthousiasme al volop. Zeg nou zelf: dat hebben jij en ik toch niet meegemaakt in ons onderwijs? Dat je kwetsbaar mag zijn naar elkaar? Ik vind dat al een verandering om jaloers op te zijn.

En waarom is dat dan zo belangrijk?Jaaaaa eindelijk!, Fluitend Opstaan, JW

Omdat je alleen maar kunt leren jezelf te zijn, als je jezelf veilig voelt binnen een groep. Is school niet 1 van de eerste plekken, waar wij onszelf leren een masker voor te houden? Omdat we anders werden uitgelachen in de klas? Ik wel. En daarom vond ik het een verademing om hen zo makkelijk te zien praten over zichzelf op vrijdagochtend 10.00 uur (kater of geen kater).

Toen Gijs mij vertelde over deze academie, werd ik direct enthousiast. Ik roep al jaren dat wij iets missen in ons onderwijs systeem. Ons systeem is erop gebaseerd dat we allemaal door dezelfde trechter worden geduwd. Natuurlijk kun je richting kiezen en zijn er docenten, die oprecht jou als leerling zien. Toch is ons systeem gebaseerd op een aantal peilers, die ons niet meer dienen. (Wat bedoel ik? Kijk het filmpje onderaan en je zult het begrijpen.)

In ons huidige systeem zien we de scheuren ontstaan. Zoals ik eerder zei: de studenten aan de UVA konden zichzelf niet meer herkennen in de aangeboden lesstof ten aanzien van de veranderende wereld om zich heen. Ook voldoet het rapportage-systeem niet aan het nieuwe paradigma ‘dat iedereen in de maatschappij meetelt’. Neem bijvoorbeeld het feit dat scholen hun prestaties zichtbaar moeten maken, zoals een bedrijf dat doet aan zijn aandeelhouders. Op die manier willen ze zo veel mogelijk leerlingen binnen halen, om zo meer geld van de overheid te krijgen. Welk huidige probleem heeft dit gecreëerd?

Een hedendaags groot probleem is dat jongeren, die extra aandacht nodig hebben (omdat ze bv licht autistisch zijn of hoog begaafd en zwaar dyslectisch), geweigerd worden als leerling. Ze halen namelijk het gemiddelde van de school naar beneden. Deze jonge kinderen hebben dan geen school, zitten thuis, terwijl ze wel leerplicht hebben. (zie aflevering ZEMBLA)

Is onze huidige insteek van educatie niet dat je goed moet zijn in alle vakken? En dat je vooral heel goed moet leren om zo door te kunnen stromen, hoger en hoger te kunnen komen op de ladder? Hoe voelt de leerling zich, die een ander talent heeft? Bijvoorbeeld iemand, die goed is met zijn handen? Ikzelf als creatieve geest vond school namelijk een lijdensweg.

educatie, verandering, bildungsacademie

In Finland is het educatieve systeem geroemd, om een aantal dingen:

  1. Het begint al bij de leraren. Een hele strenge selectie procedure bepaalt of jij de kwaliteiten hebt, die bij het niveau van een docent in Finland hoort. Slechts 10% van de studenten, die zich aanmelden, kunnen de universitaire studie volgen. (en inderdaad: dat houdt in dat 90% gewoonweg afvalt).
  2. Docenten hebben in Finland veel aanzien, vanwege deze procedure. Dit houdt ook in dat de docent een enorm vertrouwen toegespeeld krijgt. Ze hoeven dan ook geen rapporten te produceren. De toetsen, die ze afnemen, hoeven ze niet perse met de schoolleiding te overleggen. Het is alleen bedoelt voor de leerkracht zelf om een beeld te hebben waar de leerling staat. Deze autonomie zorgt voor een meer gemotiveerde docent.
  3. Kinderen gaan op hun 6e naar een voorbereidende klas. Vanaf hun 7e tot hun 16e hebben zij basisvorming. Iedereen krijgt hetzelfde, (met in sommige jaren een keuzerichting binnen vak.)
  4. Binnen ons systeem is er een snellere scheiding van de diversiteit van kinderen. In Finland niet. Daar zitten kinderen met een hogere cognitieve intelligentie en een kids die beter zijn in handvaardigheden tot hun 16e levensjaar bij elkaar. Ook kinderen, die meer zorg nodig hebben, zoals bijvoorbeeld een blind kind, zit in dezelfde klas. Iedereen leert dus met elkaar overweg te gaan, zoals ook de samenleving een afspiegeling is van de maatschappij.
  5. Het onderwijs is voor iedereen gratis van basisschool tot universiteit. Gelijkheid staat hoog in het vaandel. Iedereen krijgt dezelfde kansen: ongeacht religie, meisje of jongen, arm of rijk. Die verschillen worden zoveel mogelijk achterwege gelaten.
  6. In Finland gaan ze ervan uit dat het potentieel van elke student gemaximaliseerd moet worden. Dat wordt bereikt door in de lessen zoveel mogelijk te differentiëren. Een huiswerkopdracht kan dus in 1 klas op 7 verschillende manieren aan leerlingen gegeven worden, afgestemd op wat de leerling nodig heeft. Als een leerling meer uitdaging nodig heeft, krijgt ie dat. Heeft iemand in diezelfde klas meer aandacht nodig, omdat ie langzaam leert, krijgt ie dat ook.
  7. educatie, Finland, onderwijs, Jan-Willem van Balen,Leerlingen worden vooral aangespoord in wat ze goed kunnen, (niet in wat ze niet goed kunnen). Leren moet daarom leuk zijn, (niet lastig). Hun studiedagen duren niet langer dan 6 uur. Langere lesdagen voegen niets toe aan het leren, zo blijkt. De concentratie is dan gewoonweg op.

Ik heb op de UvA zo’n 2,5 uur de studenten mogen uitdagen, samen met ze op onderzoek mogen gaan. Ik kan dat hier niet allemaal met jullie delen, daarvoor duurt deze blog alweer veel te lang. Ik heb ook geen tijd meer om je te vertellen hoe ik ’s avonds voor een publiek stond een monoloog op te voeren bij De Ceuvel, een bijzondere plek in Amsterdam Noord. (De Ceuvel is een project, waar ze op een circulaire manier proberen de verontreinigde grond te herstellen. Er zitten allerlei creatieve bedrijfjes en een leuk café.)

Maar daar kom ik vast de volgende keer wel aan toe, want er zijn zoveel fantastische veranderingen waar onze wereld een klein beetje mooier van wordt. En wat een fijn idee dat onze educatie eindelijk bezig is met een enorme transformatie. Eindelijk!

Het filmpje onderaan is bekroond als de onderwijsfilm van het jaar, gemaakt door jongeren. Kijken dus, als je kinderen hebt (of kleinkinderen) of als je een hart hebt voor onderwijs.

Ik wens je van onder- en boven wijs, maak er een mooie week van!

Grote groet,

Jan-Willem

Om anderen te inspireren en te bereiken: LIKE alsjeblieft de blog of deel deze op Facebook.
Of schijf je in op de Blog Brief (zie rechts) en ontvang de blog 1 x in de 2 weken.

Het jeukt om ons heen!


Ik ben veel onderweg de laatste tijd. Om mijn nieuwe theaterproject ‘Levolutie!’ te gaan bouwen (eh… louwlen, bedoel ik natuurlijk 🙂 ) bezoek ik bijeenkomsten van allerlei disciplines.

Zo kwam ik een paar weken geleden bij DORA, wat staat voor Duurzaam Ondernemen Regio Amsterdam. Zij houden vier keer per jaar een bijeenkomst om informatie uit te wisselen. Ik kwam er veel initiatieven tegen, die ik allemaal mooi vond. Oh, er is zoveel moois aan de horizon, als jij eens zag wat ik allemaal zie.

Maar ik wil het nu even hebben over Rob van de Star. Ik hoorde hem die avond praten over Crogger. Dat is een platform wat hij heeft opgezet. (Nee, niet de bekende plastic schoenen, dat is een ander merk).

Crogger is een platform, waar je een klusje kunt opzetten of afhalen. Zoals het mededelingenbord bij de Albert Heijn, zeg maar. Je bepaalt wat je wilt aanbieden of gedaan krijgen. Evenals wat je daarvoor wilt hebben (een tegenprestatie, een appeltaart, niets of gewoon geld).

Rob van de Star, deel economie, GeldRob van de Star begon met Crogger, omdat hij ervan overtuigd is dat er steeds minder werk zal zijn in de toekomst en wij een andere manier moeten vinden om diensten en goederen uit te kunnen wisselen. “De deeleconomie zoekt naar nieuwe manieren om te verbinden” aldus Rob. Het is al actief in verschillende delen van het land, maar zou met goede pr makkelijk kunnen uitgroeien tot ons landelijk bekende prikbord. Zoiets als Marktplaats nu al is.

Niet alleen Rob ziet de tendens van de online coöperatieve platforms toenemen. Neal Gorenflo is adviseur op het gebied van de deeleconomie en heeft o.a. Shareable opgericht, wat een platform is waar je verschillende platforms kunt vinden op het gebied van delen (volgt u het nog?). Neem hier maar eens een kijkje en het zal je duizelen. Sommigen worden geboren uit vraag, anderen uit noodzaak. Onze welvaart verandert namelijk en zo ook onze manier van het bouwen aan ons welzijn.

fluitend opstaan, deel economie, samenwerken,
Het afbrokkelen van onze Europese rijkdom vraagt om andere aanpak, andere inzichten gebaseerd op hele andere denk-vormen

 

Dat we steeds meer armoede om ons heen zien, is geen illusie. De kloof tussen arm en rijk wordt steeds groter. De middenklasse slinkt nog steeds. Op die manier kunnen we geen grote economische groei meer verwachten. Daarbij is een steeds luider gestelde vraag: “Is economische groei nu wel het meest ultieme?” (of moeten we op zoek naar een ander stelsel?)

Twee weken geleden was ik bij een bijeenkomst over Armoede. Na de presentatie sprak ik iemand van de U.V.A. die mij vertelde over een nieuw initiatief van deze Universiteit, waarvoor hij mede verantwoordelijk is. Je kunt als student bij De Bildung Academie een semester lang (fulltime) werken aan zelfontplooiing en maatschappelijk verantwoordelijkheidsbesef.

Fantastisch!, dacht ik: eindelijk een stap in de goede richting, want studeren is niet alleen het kennen van feiten of handig worden in een bepaald vakgebied. Het is ook jezelf leren kennen t.o.v. de wereld om je heen.’ Gijs vertelde mij dat hij verantwoordelijk is voor de module ‘Geld’. En dat ze studenten inzicht willen bieden in de veranderende wereld, in dit geval dus t.a.v. het onderwerp ‘Geld’. Zo zijn er andere modules, waaronder ‘Spullen’, ‘Rebellie’ of ‘Energie’.

De afgelopen maanden heb ik na zitten denken over ‘hoe wij onze samenleving kunnen verduurzamen of zorgzamer maken?’. Waar moet je nu echt beginnen? Volgens mij ligt de grondslag bij het erkennen dat armoede de oorzaak is van sociale onevenwichtigheid, waar IEDEREEN mee te maken heeft. De steeds groter wordende kloof tussen arm en rijk moet geslecht worden, willen wij als mensen onszelf rijk kunnen voelen en in welzijn kunnen leven. Dit vraagt om een geheel andere mentaliteit en overtuiging dan hetgeen waar we de afgelopen jaren onze maatschappij op hebben gebouwd.

Zoals de Engelse onderzoeker Richard Wilkinson constateerde: des te kleiner de inkomensongelijkheid in een land des te rustiger een samenleving is. Er zijn dan veel minder sociale problemen, zoals tienerzwangerschappen, zwervers, depressies (en slikken van antidepressiva), geweldplegingen, etc. We kunnen daarmee dus stellen dat de armoede om ons heen ons allemaal aangaat.

fluitend opstaan, jongeren en ideeën, De BildungacademieEn daarom is het juist zo goed dat een initiatief als DE BILDUNGSACADEMIE bestaat. Jongeren, die zichzelf vragen stellen over de meest basale onderwerpen. Kijk, we zullen niet naar een communistisch systeem moeten, evenals we nu weten dat de consumptiemaatschappij van het kapitalistische systeem het geluk ook niet brengt.

De jeugd is de toekomst, is het gezegde. En daarom moeten met name jongeren zichzelf deze vragen stellen, die wij onszelf niet gesteld hebben. Of waarin wij onszelf monddood hebben gemaakt, omdat wij door de welvaart ons dat lieten aanleunen. Het is nu de tijd om nieuwe zaden te planten, want anders zitten we over 30 tot 50 jaar nog met dezelfde puinhopen.

Als we oude overtuigingen kunnen omvormen met nieuwe inzichten, kan een ander soort maatschappij gebouwd worden. Ach, lieve mensen, het jeukt om ons heen van de ideeën en initiatieven.

Ik ga Gijs a.s. woensdag weer zien. Misschien mag ik namelijk de eerste studenten van deze academie assisteren bij hun presentatie. Hoe zullen zij het ervaren hebben? Wow, zin in! Voel je het tintelen?

Keep you posted. Tot de volgende blog.

 

Grote groet,

 

Jan-Willem

 

Like de blog of deel hem op facebook, we hebben nog meer louwlers nodig om de wereld wat mooier te maken.
Of schrijf je in de op Blog Brief (zie rechts).

Het is een zoektocht, that’s all


In 1998 kreeg ik te horen dat er kanker in mijn lijf zat. Ik zakte huilend tussen de schouders van mijn familie, toen ik na het bericht terugkwam in de wachtkamer. Een lange weg van chemotherapie volgde.

Wat doet een mens als ie zijn gezondheid op het spel ziet staan? Sommigen pakken alles aan om sterker en slimmer (en gezond) te worden, anderen leggen hun hoop in de schoot van de dokter. Omdat men ervan uit gaat dat de ander ‘het wel weet’.

Op de helft van mijn behandelingen werd mij gezegd dat ik het misschien niet zou halen. Opnieuw zakte de grond onder mijn voeten weg, daar er 3 maanden daarvoor werd gezegd dat de kans op slagen vrij groot was. Gevolg was dat ik nog meer ging lezen over kanker, wat er maar vinden was. Ook over de relatie met voeding. Kanker blijkt gek te zijn op suikers en bepaalde vetten. Ik elimineerde alle suiker en at zo min mogelijk vlees.
Wel merkte ik op, dat in het Antonie van Leeuwenhoek Ziekenhuis men niets moest hebben van mijn alternatieve insteek op voeding. Daar kon ik als patiënt volop jam en vleeswaren bestellen om op mijn brood te smeren. Voeding droeg volgens hen niets bij aan het bestrijden van de ziekte. Nu pas zie je steeds meer berichten over de relatie tussen wat wij naar binnen proppen en de ziektes, die steeds meer toenemen.

Joseph Chandy, een arts in Engeland, geboren in India, vroeg zich af of er een verband was tussen algemene vermoeidheid en voeding. Hij begon als jonge arts in India, waar velen vegetariër zijn en een te kort hebben aan vitamine B12. Later zette hij zijn persoonlijke onderzoek voort in Peterlee, een mijnwerkersdorp, waar men door armoede te eenzijdige voeding tot zich neemt.

Jan-Willem, Fluitend Opstaan, voedingHij begon pas echt patiënten vitaminen B12 voor te schrijven, toen een 26 jarige patiënt herhaaldelijk bij hem kwam met de klacht van steken in haar onderste ledematen en constante vermoeidheid. Door het toedienen van B12 bleken de klachten vrij snel verholpen te zijn.

Daarna volgden honderden patiënten, waaronder een hoogopgeleide vrouw uit York met een ernstige depressie. De depressie zorgde ervoor dat ze niet meer kon werken. Ze slikte verschillende medicijnen. Chandy zag al snel uit bloedmonsters het ernstige te kort aan B12. En dus begon hij haar vitamine B12 injecties te geven. ‘Na enkele weken begon ze zich beter te voelen. Binnen een maand besloten we de medicatie af te bouwen, waarna ze een studie kon afronden, die ze eerder stop moest zetten. Nu heeft ze een belangrijke baan bij de overheid’, aldus Joseph Chandy.

Zijn bevindingen dat vitaminen B12 injecties kunnen bijdragen bij het oplossen van sommige depressies, wordt niet overal met gejuich ontvangen. Ondanks dat het honderden mensen al geholpen heeft (en vele studies die in dezelfde richting wijzen).

B12, Chandy, Fluitend Opstaan, Health, voedingIn 2006 verbood de toezichthouder Joseph Chandy om nog langer zijn patiënten met deze methode te behandelen (terwijl het toedienen van vitaminen B12 op alle vlakken als veilig wordt beschouwd). Na maandenlang overleg werd het verbod opgeheven, maar in 2014 werd het verbod opnieuw ingesteld. Werd Chandy te succesvol? Kreeg hij te veel aandacht?

Honderden dankbare patiënten hebben een patiëntenvereniging opgericht om de arts te steunen. ‘Dat is wat er nu gebeurt als je tegen de gevestigde orde ingaat’ zegt Chandy ‘dit is een moderne heksenjacht, waarbij ik een oude archaïsche manier van denken aan de kaak stel. En dus wordt dit de kop ingedrukt’.

Vorige week was er een debat in onze 2e kamer, waarbij George van Houts de kamer toesprak uit naam van vele Nederlanders. Onderwerp: “Het creëren van geld en het beheren van ons geldsysteem”.

In deze kwestie is de gevestigde orde de banken. En boy oh, boy, weten we inmiddels niet allemaal dat er flink misbruik wordt gemaakt van deze macht? Dus vindt Burgerinitiatief Ons Geld dat het tijd wordt om dit onderwerp eens aan de kaak te stellen in onze politiek: zijn we er niet beter bij gebaat als geld door de overheid gereguleerd wordt? Zodat geld voor ons kan werken i.p.v. tegen ons.

Natuurlijk weet ook George van Houts de oplossing niet. De man is acteur. Maar hij stelt een zoektocht aan de kaak. De zoektocht naar een betere manier van functioneren. That’s all.

Fluitend Opstaan, van de bron, energie

Twee jongens uit Amsterdam maakten zich druk om de gevestigde orde in energie-land. Wat blijkt? Als u groene stroom afneemt, dan koopt uw leverancier een CO2-emmisie van nog geen 1,50 euro per huishouden ergens in Scandinavië. En daarmee is de kous af. Voor het gezicht bouwen ze hier en daar wat windmolens, zodat ze de kritiek naast zich neer kunnen leggen. Maar het stimuleert de duurzaamheid voor geen meter.

Om de grootmachten te lijf te gaan, bedachten de jongens ‘energie direct afnemen van de bron’. Je kunt via hun bedrijf energie afnemen, wat 100% duurzaam wordt opgewerkt. Je geld gaat direct naar de boer, die de windmolens of zonnepanelen op zijn land heeft staan. Hij krijgt een betere prijs als dat hij het verkoopt aan bijv. Nuon of Essent. En jij betaalt een lagere prijs, als dat je het afneemt van Nuon of Essent. ‘Van de bron’ is slechts de verbindende partij. Aan hen betaal je alleen je abonnementskosten.

Natuurlijk kun je zeggen dat de groene stroom nog steeds niet in jouw stopcontact terecht komt. (Dat is gewoonweg vooralsnog onmogelijk). Maat het is wel een nieuwe manier van energie afnemen, wat het opwekken van groene stroom in ons land stimuleert.

fluitend opstaan, kritisch zijn, denken, anders doenJa maar…‘ hoor ik sommigen zeggen op bovenstaande voorbeelden. Kijk, kritisch zijn is goed, maar sceptisch zijn, omdat je bekend bent met het oude, dood direct alle mogelijkheden op iets nieuws. En daarmee ook op verbetering. En dat, terwijl we juist in deze tijd zoveel uitdagingen hebben. We hebben juist ontzettend veel Dwarsdenkers nodig!

Wist jij dat de kerk pas in 1992 toe gaf dat Galileo Galilei gelijk had met zijn stelling dat de aarde om de zon beweegt? Dat duurde dus 359 jaar. Hij stond in 1633 terecht. Het proces van de inquisitie, de toenmalige gevestigde orde, zorgde ervoor dat hij zijn stellingen moest intrekken. En denk nu niet dat dit anders is. Ook toen volgde het volk gedwee wat er hen werd voorgeschoteld.

Maar goed. Onnodig te zeggen dat ik het gehaald heb. Ik spreek je immers niet toe vanuit het hiernamaals. Ook de dokter was enigszins verbaasd. Ik ben de farmaceutische industrie dankbaar dat ik hun chemisch goedje mocht gebruiken om de kankercellen te doden. Maar ik ben ook 100% overtuigd dat mijn eigen dieet (en geest) daaraan heeft bijgedragen. Wie zegt dat het ene niet en het andere wel waarheid is?

Hulde aan de dwarsdenker! Het is een zoektocht, that’s all.

Grote dwarse groet,

Jan-Willem
LIKE deze blog, a.u.b., ik heb jouw hulp nodig. DANK.
Deel hem op Facebook, als je anderen wilt inspireren. (of schrijf je in op de Blog Brief, zie rechts)

Over DWARS gesproken: ik ben deze week naar de voorstelling LONG geweest in Theater de la Mar. Heerlijke dwarse geest. Hier een liedjes, waarbij de oplossing ‘KAK’ is, is dat niet fijn?

 

Dat is een kunst: jezelf opnieuw uitvinden

 


Ik heb om precies te zijn 1 tekst geschreven in 2 maanden tijd. Niet echt productief.

Fluitend Opstaan,Nu had ik mijzelf na de drukte van november/december een maand ‘vrij gegeven’. Maar ook in februari kwam er niet echt iets van de grond. Rusteloosheid gaat vooraf aan een creatief proces. Ik sta op, zet koffie. Ik ga zitten en sta weer op. Wat moet ik doen? Waar moet ik beginnen?

Ik heb het al eerder geschreven: ik wil “Levolutie!” maken. Een voorstelling over al die mensen, die dwars tegen het rationele in gaan en nieuwe uitvindingen doen of andere systemen bouwen.
Zal ik eens heel eerlijk zijn? Ik heb in 2015 een eerste pilot gemaakt. En het was VERSCHIKKELIJK! Veel te veel tekst, te weinig lach, te veel pretentie, he-le-maal niet leuk! Ik schaamde me er behoorlijk voor. Maar ja, soms trap je de bal totaal naast het net. Ik moet mezelf verfrissen. Maar hoe?

Winston Churchill zei eens: ‘Succes is het vermogen om keer op keer te falen zonder daarbij je enthousiasme te verliezen’. En zo is het! Godzijdank begeef ik mij dan in goed gezelschap.

fluitend opstaan, Jan-Willem van Balen, Toon HermansToon Hermans was inmiddels aardig succesvol, toen hij bedacht dat hij ook wel een film zou willen maken. Het was zo rond 1958 en de Nederlandse speelfilm was nog niet echt een business. Toon bedacht een slungelig karakter: Monsieur Moutarde de Sonansee. Met camera en een crew ging hij op pad. Zelf zou hij hier later over zeggen: “Ik had beter een film kunnen maken over ‘hoe ik mijn film gemaakt heb’, dat zou waarschijnlijk wél een onwaarschijnlijk lachsucces zijn geworden”. Toon bedacht ter plekke wat er moest worden gedaan. Dat kost veel tijd en dat is in de filmwereld geld weggooien.

Zo had hij een decortje in elkaar gezet van een huisje, compleet met dakpannen en een dakgoot. Toon had zelf nog lopen sjouwen en schilderen op de set. In de tussentijd moest iemand anders een kat gaan zoeken, want het speelde in de Hongerwinter en dus was een uitgemergelde kat een must. Joop (die eigenlijk verhuizer was) ging vaak met Toon mee op tournee als toneelmeester. Bij de film kreeg hij de rol toebedeeld als productie assistent. Hij moest maar even op zoek naar een kat. Toen eenmaal de kat buiten op straat gevangen was, werd deze in de dakgoot gelegd. De opname kon beginnen. Maar toen zakte het dier door de dakgoot en nam de benen. Opnieuw kon Joop op zoek. Pas na lange tijd lag er een andere kat in de dakgoot. Toon keek mee op camera ‘Ik zie het beest niet’. Ze kwamen erachter dat de kat dezelfde kleur had als de dakpannen, waarna de kat rood geverfd werd. Maar de kat vond dat niet leuk en nam de benen.

Zo ongeveer ging het op de set van Toon. Bij de montage werd er nog een verhaallijntje aangebracht, maar dat mocht allemaal niet baten. Het werd een flop. Maar ‘flop’ is een negatieve menselijke uitlating. Als artiest moet je mogen falen, dat is een recht. En toch…

Jan-Willem van Balen, Fluitend Opstaan, Chaplin, pijn succesDe zoon van Charlie Chaplin schreef over zijn vader: “Soms kwam hij thuis en was hij doodop. Dan reed de grote Cadillac voor en zat hij achterin met zijn snor nog opgeplakt. Hij was dan te moe om zich om te kleden. Hij ging direct op bed liggen en wij mochten dan even bij hem blijven. Soms was hij gedeprimeerd en zei hij dingen als ‘Het ging gewoon niet. Ik kon niemand aan het lachen krijgen. Het was een hele slechte dag.’ Andere dagen, als hij een beetje bijgekomen was, stond hij op en liep naar de spiegel. Eerst trok hij een paar gezichten naar zichzelf en dan naar ons. Vervolgens trok hij zijn snor los. ‘Dit is het grote struikelblok als je acteur wilt worden’ zei vader met een dreigende blik en een ruk aan zijn snor ‘Het is 99% transpiratie en 1% inspiratie. Oh, en als dat ene procent niet goed genoeg is….”

Charlie moest zichzelf opnieuw uitvinden, want het geluid deed zijn intrede in de film. ‘Modern Times’ was niet voor niets de titel. En wat bleek? Het werd een groot succes, ondanks het lauwe enthousiasme van de critici.

Jezelf opnieuw uitvinden is een hele opgave, omdat je het oude achter je laat. Als kunstenaar ben je verplicht te zoeken. En dat zoeken brengt onrust.Fluitend Opstaan, Giorgio Finis, Jan-Willem, Kunst

Giorgio de Finis is een documentairemaker. Hij hoorde van een oude salamifabriek, die gekraakt was door vluchtelingen. Mensen, die geen poot aan de grond meer krijgen in de maatschappij. Hij noemt hen de ‘restjesmensen’. En dus begon hij met filmen, maar bedacht al snel dat filmen niets zou uithalen. Als hij werkelijk iets zou willen bijdragen zou hij anders te werk moeten gaan. Hij moest zichzelf opnieuw uitvinden.

metropolis, giorgioGiorgio: ‘Niemand bekommert zich om deze mensen. Ze zouden de mensen eruit gooien en de oude fabriek zou verbouwd worden. Als ze 200 mensen op straat flikkeren, ach dat geeft even een relletje, maar is dan weer vergeten. Ik moest een andere aanpak bedenken om de mensen hier te kunnen laten wonen. Kijk, globalisering leidt tot een mensheid, die tot de vuilnisbelt bestemd is. Ik heb een keer in Mumbai gefilmd. Dat is de hoofdstad van de 3e economische grootmacht van de wereld.

Van de 17 miljoen inwoners van die stad, zijn er 11 miljoen aan het overleven. Zij wonen in de sloppenwijken. Dat er zoveel geld omgaat in zo’n stad wil niet zeggen dat iedereen daar aan mee kan doen. Terwijl iedereen toch recht heeft op wonen en een menswaardig bestaan?

Giorgio bedacht een slim plan: hij toverde de fabriek om tot een Museum of Modern Art. Hij wist kunstenaars te bewegen om hier kunst te komen maken. Zo zijn er prachtige geschilderde muren van straat artiesten, maar staat er in een verloren hoek ook een beeld van Michelangelo Pistoletto dat een fortuin waard is. ‘Die 200 mensen kunnen ze niet op straat gooien, wanneer hier 400 moderne kunstwerken staan. Dat zou pas echt barbaars zijn, althans zo denken de elite.’ En dus leven de ‘restjesmensen’ nu in een museumachtige oude salamifabriek vol met kunst.

metropolis, Giorgio de finis

Prachtig voorbeeld van anders denken en de systemen verslaan middels hun eigen regels. Ik ga maar weer aan de slag. Deze week zeker 3 teksten schrijven voor de nieuwe voorstelling. Mezelf opnieuw uitvinden, raar idee eigenlijk? Hoe doe je dat? Waar begin ik? Oh, zucht, daar ga ik weer! Nou, eerst maar weer eens koffie zetten.

To be continued…

Ik wens je een frisse nieuwe kijk op jezelf.

Help mij groeien, Like de blog of deel hem. Of schrijf je in op de Blog Brief (zie rechts).
Dank je wel.

Her-uitvinden, het doet me denken aan het creatieve monsterbrein Madonna.

Ik niet, ik ben in vrede.


Niets is zo leuk als theater maken. Haha, ja, dat zeg ik nu wel, terwijl jij misschien achter je bureau zit en denkt: ‘Niets is zo leuk als boekhouden’ of ‘niets is zo leuk als grafisch design’.

En wat is er dan zo leuk aan theatermaken?’ kun je vragen.

Nou, dat zal ik je zeggen. Het is als een onbeschilderd doek. Eerst is er niets. En dan vanuit de diepste krochten van je ziel begint er iets te jeuken. Iets beroert je en dat moet eruit.

Fluitend Opstaan, Jan-Willem van Balen, Jop Gorris, De Sint ShowZo sprak ik gisteren een jonge acteur, Jop is zijn naam. Hij speelde Dj Rik in de weken dat we met De Sint Show toerden. Ik vroeg hem waar hij mee bezig was en hij vertelde dat hij samen met een vriend een stuk maakte over oorlog. Gewoon, omdat het hem bezig houdt. Niet het leukste onderwerp wat ik mij kan voorstellen. Waarop hij snel vervolgde: dat hij de mensen vooral een goed gevoel wil geven, als ze de zaal uitgaan. Ook dat lijkt mij een hele opgave.

Toen we verder praatten begreep ik dat hij vond dat oorlog maar onzinnig was. Ja, waar, lijkt mij. Heerlijk, ik hou van jonge mensen. Waarom? Omdat de moraal hoog in het vaandel staat. Er zijn denk ik weinig jongeren die in oorlog een noodzakelijk kwaad zien.

Hoe komt het dat oudere wereldbewoners het nut van oorlog wel aanhangen?

Stefan Molyneux is een Canadees, die al meer dan 10 jaar een podcast heeft, waar inmiddels van over de hele wereld zo’n 4 miljoen mensen per maand naar luisteren. (per maand!) Dat is niet mis, lijkt mij. Hij is o.a. een voorstander van een staatloze maatschappij.

In zijn boek ‘Universal Preferable behaviour’ (gratis te downloaden) beschrijft hij hoe we een wereld zouden kunnen bouwen vanuit een wetenschappelijk onderbouwde wereldlijke (kerkeloze) ethiek.

Want, zo zegt hij, de universele taal van het hart is de oplossing tot een beter functionerende maatschappij. En de staat werkt niet vanuit die moraal’. Stefan vraagt zich af waarom we wel met z’n allen de slavernij verwierpen, maar niet de oorlogsmachine van overheden.

Fluitend Opstaan, Stefan Molyneux

De voorstanders van de afschaffing van slavernij verwierpen het niet vanwege economische inefficiëntie of dat het voor verbetering vatbaar is. Noch  beargumenteerden ze dat de landbouw het ook best aardig deed vòòr de introductie van slaven. Nee, in plaats daarvan wonnen ze de “hearts & minds” door er meer dan 100 jaar op te blijven hameren dat slavernij een moreel kwaad was. En dat dit beëindigd diende te worden, wat voor resultaat het ook zou hebben.

En zo geschiedde. En we begrijpen dat nu ook.

Maar hoe komt het dan dat we oorlog goedkeuren? We zien dat jonge mensen hun ledematen, verstand en levens willen opgeven voor volk & vaderland. Het antwoord is simpel: omdat de maatschappij ze vertelt dat het de hoogste moraal is om soldaat te zijn. Ze worden toegejuicht en bij sneuvelen wappert de vlag en klinken saluutschoten.

fluitend opstaan, democratie, Chruchill

We hebben gefaald als het om vechten voor vrijheid gaat. We hebben gefaald, omdat we met het verstand argumenteren in plaats van met het hart. Het gaat om economische en efficiëntie-argumenten in plaats van met moraal en integriteit. Zelfs nu, nu we de fraude achter de Irak-oorlog kennen, wordt elke kritiek op het inzetten van soldaten nog afgetroefd met de sentimentele fantasie over “supporting our troops”.

Fluitend Opstaan, vrede
Hoe komt het dat er nog steeds mensen zijn, die hun overheid steunen als het om geweld gaat omwille van hun veiligheid? Het is nu toch wel duidelijk met de schandalen die aan het licht komen van de zogenaamde beschaafde overheden dat het meestal niet het hoogste goed nastreeft?

Zeggen dat de staat of politiek moet worden beperkt of hervormd, omdat ze niet doet wat wordt beloofd, is hetzelfde als zeggen dat slavernij ietsje verminderd moet worden, omdat het economisch inefficiënt is. In mijn ogen moet het daarom worden afgeschaft.’

Poeh! En dan? Tja, ik ben er nog niet uit. Wat het dan wel moet worden ga ik maar eens lezen in zijn boek. Wat ik wel weet is dat wereldleiders het woord ‘oorlog’ de laatste tijd steeds vaker in hun mond nemen. Ik roep daarom steeds harder;

“IK BEN IN VREDE”

Fluitend Opstaan, staatloze maatschappij, vijf voor twaalfWant het begint bij onszelf. En je kunt alleen oorlog afkeuren door het zelf anders te doen. Kijk, ik ben zelf ook niet zo’n held, hoor. Ik ben 1 keer op de MAVO het gevecht aangegaan met een rode achterbakse klasgenoot, die mij het bloed onder de nagels treiterde. Ik weet nog steeds niet hoe het zo ver heeft kunnen komen dat wij tegenover elkaar stonden op het schoolplein. Nee, dat is trouwens niet waar. Ik weet het wel: ik liet mij opjutten door de rest van de klas.

Zullen we onszelf eens goed in de gaten houden de aankomende tijd? En ons niet laten opjutten? Want het wordt tijd dat we ons laten gelden en anderen, zoals de overheid, laten weten dat wij kiezen voor een ander geluid.

Ik wens Jop een mooie creatieve tijd toe met het maken van de voorstelling. En ik wens jullie allemaal een vredig hart toe. We hebben het nodig.

Grote groet,

Jan-Willem

Like deze blog of deel hem. Heel veel dank. Je kunt je ook inschrijven op de Blog Brief (zie rechtsboven).

 

Te veel hulp maakt zwak


‘Wat heb ik nou aan mijn fiets hangen?’ dacht ik toen ik de deur sloot. Vlak daarvoor klopte er een jongen bij me aan: ongeveer een jaar of 18, dreadlocks, capuchon over zijn hoofd en blik op oneindig. Hij vroeg mij of hij even bij me binnen mocht komen? Ik zei: ‘Is dat niet een beetje vreemd? Ik ken je niet.’ ‘Maar we kunnen elkaar toch leren kennen?’ zei hij.

Het was zaterdagavond, mijn zaterdagavond, begrijp je wel? Hier had ik toch helemaal geen zin in? Ik lag heerlijk voor de tv in comateuze toestand, far away from the real world. En nu werd ik geconfronteerd met deze jongen. Bah!

Fluitend opstaan, Jan-Willem van Balen, vluchtelingenbeleid,Na een flauwekul verhaal, zei hij eindelijk dat hij geen onderdak voor de nacht had. Ik zei oprecht dat ik dat heel vervelend voor hem vond, maar dat ik hem niet kon helpen. (‘Vervelend? Voel je je wel lekker, gek?’ zou ik gezegd hebben, als ik hem was. Maar Godzijdank ben ik hem niet en kon ik terug naar mijn comfortabele loungebank.)

Deed ik daar goed aan? Tja, hij had een inbreker kunnen zijn, die polshoogte kwam nemen. We maken elkaar bang genoeg met zulke verhalen. Aan de andere kant: ik heb zelf zo vaak om hulp gevraagd. Zonder hulp van anderen was verhuizen zwaar geweest, had ik de Sint Show niet kunnen maken, was ik op school misschien wel blijven zitten en bestond deze website niet.

Maar waarin zit dan het verschil?

Jan-Willem van Balen, te veel hulp,Afgelopen week was ik op een bijeenkomst van PACT Amsterdam, een initiatief van de gemeente, waarin ze mensen met goede ideeën tegen armoede bij elkaar willen brengen. De zaal zat vol. Allemaal mensen, die aan kwamen zetten met mooi projecten. Toch heeft de Sint Show mij 1 ding geleerd: zoals jullie weten gaven wij de kaartjes weg aan kinderen van gezinnen, die leven onder de armoede grens. In iedere stad, waar we kwamen, was de opkomst grandioos: meer dan 80 % was op komen dagen (dankbetuigingen sieren deze website). Maar in Amsterdam was de opkomst teleurstellend, nog geen 30% zat in de zaal. Onze hoofdstad loopt over van hulp. Je zou er bijna voor op straat gaan leven…

TE VEEL HULP maakt een mensen lui en onverschillig. In de natuur werkt dat net zo. Als je in je moestuin wat stront gooit, floreren de plantjes als nooit te voren. Ze vinden het heerlijk! En doen hun best om het mooiste worteltje te worden of het beste bietje. Een beetje hulp geeft een enorme boost. Maar bij te veel mest is de opbrengst dof, rot of smakeloos.

Te veel hulp maakt zwak

Die jongen voor mijn deur hield mij het hele weekend bezig. Had ik hem kunnen helpen? Moet je wildvreemde mensen in huis nemen? Of koop ik mijn schuld af met een tientje te storten op een goed doel? Waar trek je de grens?

En over grenzen gesproken: daar kloppen ook een hoop radeloze mensen aan. En die vragen niet of we ze een volle bankrekening willen geven, een huis en een Mercedes voor de deur. Ze willen gewoon de basics: wat onderdak en eten. En wat rust, na alle horror en ellende.

succes verhaal immigrant, Goli Abdurahman, 21 stralenVoormalige vluchtelingen kunnen floreren. Goli Abdurahman uit Irak kwam als politiek vluchteling naar ons land. Direct ging ze een opleiding verpleging doen, maar ze werd pas echt gezien, toen ze een boek geschreven had: ‘21 stralen’. ‘Gelukkig ben ik in het begin geholpen door VluchtelingenWerk. Door de taalproblemen voelde ik me onzeker, als er bijvoorbeeld een brief binnenkwam. Mijn contactpersoon gaf me altijd een veilig gevoel, waar ik op terug kon vallen’. Met haar nominatie in 2011 voor Amsterdammer van het jaar, kunnen we gerust vaststellen dat zij als immigrant iets toevoegt aan onze samenleving.

SheltersuitToen Bas en Alexander de vader van een goede vriend hadden begraven, omdat deze man van onderkoeling op straat gestorven was, besloten ze iets te willen doen. Bas kwam van de modevakschool. En zo kwamen ze op het lumineuze idee om van o.a. tentmateriaal kleding te maken, wat te transformeren is tot een warm houdende slaapzak. Zo is Stichting Sheltersuit ontstaan. Sheltersuit deelt deze pakken uit aan vluchtelingen en daklozen (kosten zo’n 150 euro per suit). Inmiddels werken er in het naaiatelier zo’n 20 mensen iedere dag keihard om de kleding in elkaar te zetten, waaronder een groot aantal Syrische vluchtelingen. Bas: ‘Hun vakmanschap is van buitengewone proporties als we die vergelijken met onze Westerse. Ze verdienen niets, maar voelen zich gewaardeerd en nuttig. En ze kunnen zo iets terug doen voor de maatschappij.‘ Kijk, daar word ik nou weer heel blij van, even een ander geluid.

Nederland 16e eeuwImmigranten een beetje hulp bieden, hun waardigheid laten behouden, kan vele voordelen geven aan een land. Ook dat vertelt onze geschiedenis. Toen wij nog geen Koningrijk waren, besloten de 7 gewesten van de Republiek der Nederlanden dat zij Filip II niet langer als hun vorst accepteerden. Hiermee werd de Republiek heel aantrekkelijk voor lutheranen, calvinisten en doopsgezinden en andere niet-katholieken, die onder het juk van de Katholieke onderdrukker uit wilden komen. Het was zo eind 16e eeuw dat er een tsunami van immigranten de Republiek binnen stroomden, wat toen door het gewone volk niet op prijs werd gesteld. (What else is new?)

Zelfs de Zuid Nederlandse ‘gelukszoekers’ werden door de Noord Nederlandse bewoners van de Republiek met de nek aangekeken. Maar toch kunnen we nu achteraf zeggen dat de immigranten veelal verantwoordelijk zijn geweest voor nieuwe nijverheden en ondernemingen. De Amsterdamse Wisselbank (1609), de oprichting van de West Indische Compagnie (1621) en het opbloeien van de Leidse lakenindustrie (1574) waren grotendeels te danken aan deze immigranten.

Zouden wij onze manier van hulp geven niet eens onder de loep moeten houden? We weten nu dat pamperen de oplossing niet is. Maar zij mogen van ons wel verwachten dat wij de basics kunnen creëren. Zodat wij daarna van hen mogen verwachten dat zij iets aan onze samenleving toe gaan voegen.

En ach ja, …afgelopen zaterdag… ik zat zo lekker domme tv te kijken…. en die jongen… …die heb ik niet meer teruggezien. Nu achteraf, had ik het anders kunnen doen. Nee, binnen gelaten had ik hem niet. Dan zou ik ruzie hebben gekregen met mijn lief. Maar ik had wel naar mijn auto kunnen lopen, waar altijd een slaapzak in ligt. Het had hem misschien warm gehouden. En ik kon het makkelijk missen.

Ik wens iedereen een geweldig Nederland in een vredige week. Oh sorry, ik bedoel een geweldige week in een vredig Nederland.

Tot over 2 weken,

Jan-Willem

Even lachen? Even relativeren? Over domme tv gesproken: hier een leuke bijdrage van De speld.
Ik heb jouw like nodig om anderen te bereiken. Of tweet of deel. Veel dank alvast.
Je kunt je ook inschrijven voor de Blog Brief, dan krijg je iedere 2 weken een portie goed nieuws.

 

Lekker bubbelen


Mijn oma woonde achter het kanaal, in de polder. Een klein wit huisje midden in de akkers met daarachter een groen houten schuurtje. Als je aan mij vraagt hoe het interieur eruit zag? Ik heb werkelijk geen idee. Die herinnering ben ik kwijt. Alles wat ik zie is het houten schuurtje en de akkers erom heen. Daar was ik meestal te vinden.

Daan quaakernaat, Fluitend Opstaan, jan-willem van balenDaar kon ik uren in mijn eigen bubbel vertoeven. Ik deed niks, een beetje lummelen. Ik verveelde me nooit. Want ik had altijd liedjes in mijn hoofd. Als een vogel zong ik erop los, dat vond ik niet gek. Ik deed dat als kind gewoon! Zo is het enige wat ik mij nog herinner van een weekje in het Eifelgebergte, dat stromende beekje beneden aan het dal. Daar was ik te vinden, helemaal alleen, neuriënd en zingend. Ik vond dat normaal, dat ik mij terugtrok en dat die liedjes in mij opborrelden.

Die eenzaamheid heb ik soms nog steeds nodig. Ik denk ieder mens, want het is evenredig aan onze natuur: inademen en uitademen, eb & vloed, drukte en stilte.

Een paar jaar geleden mocht ik op een boerderij passen in de Dordogne. Ik werd ’s ochtends vroeg wakker. En na wat gegeten te hebben, ging ik wandelen met de hond. Nu hou ik er niet van om op de paden te blijven. Dat vind ik verschrikkelijk. We moeten allemaal al zo in het gelid lopen, toch? Alles is en wordt voor ons bepaald. Laat mij lekker door de bossen ravotten. Dus hup: onder het prikkeldraad door, over de slootjes en dwars door de struiken! Er is toch niets lekkerder dan van je padje afgaan?

Daan Quakernaat is spreker van beroep. Hij heeft al meer dan 750 keer in ons land gesproken voor bedrijven en overheid. Zijn verhaal? De balans tussen mens en machine, tussen angst en controle, tussen passie en structuur.  In zijn boek ‘Ga kathedralen bouwen!’ vraagt hij zich af hoe men in de middeleeuwen van die imposante grote kathedralen kon bouwen? Daan zegt daarover: ‘In die periode begon men gewoon met bouwen. Men deed het gewoon. En langzaam bekeek men hoe iets wel lukte of niet. Er stortte ook wel eens iets in, maar dan deden het ze het daarna anders.’ Hij bepleit hiermee dat er in onze maatschappij eens wat minder regels zouden moeten zijn, zodat mensen met ideeën wat sneller aan de slag kunnen. Daan: ‘Een hoop ideeën stagneren nu door de doorgeslagen bureaucratie in ons land. We willen alles controleren. Maar controle leidt tot angst voor risico en gebrek aan passie die nodig is voor innovatie en groei. We moeten elkaar weer leren vertrouwen, zodat er ruimte vrijkomt om creatief te kunnen zijn en mooie dingen te maken’. 

Fluitend Opstaan, Kathedralen bouwen,

Die ruimte ken ik. Dat is waar ik het over heb. Ik beleefde dat in die bossen in Frankrijk. Een boom lag dwars over de grond, bedekt met mos. Met daaromheen grote varens, van die helder groene gekrulde varens. Prachtig. Ik ging op de stam zitten en nam de omgeving in mij op.

En toen gebeurde het magische weer, wat ik lang niet had ervaren. Lummelend op die boomstam kwam een hele mooie melodie in mij op. Ik deed er niks voor. Ik begon zachtjes te neuriën en sprong van de boomstronk. Natuurlijk had ik een natte kont van de ochtenddauw op het mos. Maar dat mocht de pret niet drukken. Tot aan de boerderij ontwikkelde het melodietje zich tot een waarachtig prachtig lied!

Daan Quaakernaat, Fluitend Opstaan, Jan-Willem, GaudiNet zoals bij grote kunstenaars, als Da Vinci of Gaudi, die vele van hun grote kunstwerken inspireerden op Moeder Natuur, zo voedt de natuur ons ook. Zelfs de onrust in de januari/februari maand is een natuurverschijnsel. Daar kun je maar beter naar luisteren.

Ik heb afgelopen week zelfs een Nieuwjaarsparty afgezegd, omdat ik geen grote groep mensen om mij heen wilde. Vond ik best moeilijk, hoor. Maar we hoeven niet altijd maar happy van alles na te jagen. We hoeven niet altijd hip en trendy mee te lopen.

De natuur beweegt in golven, heen en weer, in naar binnen en naar buiten gaan. Jezelf even lekker terugtrekken in je bubbel is je natuurlijk recht.Fluitend Opstaan, Levolutie!

Henk de Velde kent die stille leegte als geen ander. Hij leerde op zijn vele solotochten over zee de Grote Leegte kennen. Henk: ‘Leegte is ruimte, dat ervaar je als je alleen bent, op zee of in de woestijn. Uiteindelijk vind je de leegte in je geest. Dat is nodig voor ieder mens.’ Henk organiseert stilte retraites op zijn boot. ‘We hebben het vermogen verloren om stil te zijn en stil te zitten. Er is te veel afleiding om ons heen en een overschot aan informatie. De meeste mensen leven in angst om iets te missen’. Zijn visie is: laat alles maar gewoon eens los en je zult het belangrijke ervan als heel minuscuul belangrijk gaan ervaren. Deze zeeman is ervan overtuigd dat onze wereld er beter van zou worden als we allemaal leren te luisteren naar onze stilte. ‘Het zou de druk halen van onze prestigemaatschappij en positieve gevolgen hebben voor de mensheid’.

Verdomd als het niet waar is, Henk, je hebt gelijk! En dus heb ik zojuist besloten: ik ga ergens een plekje zoeken om te bubbelen, lekker in mezelf. De natuurlijke flow van januari, de Grote Leegte. En wie weet zullen er weer schone liedjes opborrelen…

In het kader van ‘rust’ geen youtube filmpje, maar foto’s van mensen, die de stilte durven te zoeken, prachtig!

Wil jij iemand inspireren, die ook last heeft van januari-onrust? Like of deel deze blog. DANK!

rust

rust

rust

rust

rust

Met 1 teen in het water


Gisteren sprak ik op een feestje een gerenommeerd theaterman, wiens naam ik even in het midden laat. Ik bewonder hem, omdat hij ieder jaar meerdere voorstellingen of theaterfestivals produceert. En dat is niet niks.

Ik ken hem via via en hij vroeg mij naar de Sint Show. Dus ik vertelde hem hoe wij in nog geen drie weken 15 voorstellingen hebben gespeeld. Daarna vroeg hij of het financieel ook wat uit heeft gehaald en ik vertelde hem dat ik weer even vooruit kan. En ten slotte vroeg hij wat ik nu wilde gaan doen. Baf! Ik werd voor het eerst in 2016 geconfronteerd met wat ik in mijn hoofd nog een beetje aan het onderzoeken was. Moest ik het hem zeggen?

1 teen in het water, levolutie‘Levolutie!’, het was eruit voor ik het wist. Ik vertelde hem over de voorstelling, die ik al heel lang wil maken. Die onnoemelijke kracht van de mens en de tijd waarin we leven. Ontketen jezelf en maak de wereld, die we met z’n allen willen creëren.

En terwijl ik hem daarover vertelde, voelde ik de bubbels in mij omhoog borrelen, als een champagnefles, die nodig ontkurkt moet worden. Ja, het klinkt misschien resoluut, maar ik twijfel niet meer. Daar waar ik voorgaande jaren misschien nog wat onderzoekend was, weet ik het nu zeker.

Ik voel het vanuit mijn tenen: “Levolutie!”. Ik moet het maken! Het gaat over die kracht, wat ons verbind: Wij, die mensen van deze aarde, die niet alleen zien dat het anders kan, maar ook daadwerkelijk en daadkrachtig een verschil maken.

Zo plaatste Gerhardt deze week een bericht op Facebook. Gerhardt is een fijne artiest, die mooie muziek maakt. Hij had een korte documentaire gedeeld, waarin aan het licht kwam hoe willens en wetens V&D om zeep was geholpen door een Amerikaans bedrijf. Zij kopen grote bedrijven op en ontmantelen deze (zoals ze bij V&D al het ontroerend goed hebben verkocht), stoppen de winsten in eigen zak en laten dan de boel failliet gaan. Daar kwam ook nog eens bij dat dit bedrijf o.a. investeert met geld van Nederlandse Pensioenfondsen. (klik hier voor de 11 minuten documentaire en je weet van de hoed en de rand).

Nadat Gerhardt dit bericht had gedeeld kwam er een stroom reacties op gang. Genoeg voor hem om zich gesteund te voelen en een speciale pagina op Facebook aan te maken. Zo verzamelde hij kamervragen, zodat de onfrisse praktijken binnen onze politiek besproken kunnen worden. En eventjes kort door de bocht: dat is hem gelukt! Hij heeft contact gezocht met kamerleden. En de vragen gaan gesteld worden.

ontketen jezelf, fluitend opstaan, kanteling, Jan-Willem van BalenOveral in de wereld herpakken mensen hun (burger)KRACHT. Drie jonge ondernemers uit Amsterdam zijn twee jaar geleden een nieuwe energiemaatschappij begonnen: Van de bron. Ze zeggen hierover: ‘We willen die vastgeroeste markt openbreken en de transitie naar duurzamere energieopwekking versnellen’. Van de Bron biedt boeren en andere onafhankelijke energiebronnen een betere prijs dan de grote energiemaatschappijen. Dit kan, omdat ze de stroom direct aan de consument leveren, die op zijn beurt voordeliger uit is. (Van de bron maakt geen marge over de verkochte energie). ‘Grote energiemaatschappijen maken te veel winst. En daarbij: je weet nooit of je stroom echt groen is. Bij ons wel. Je kiest namelijk zelf waar jouw stroom vandaan komt’ aldus Aart van Veller.

Als consument kies je dus zelf de plek waar je stroom wordt opgewekt. Daarin zijn ze bij Van de bron uniek. Een voorbeeld is een boerengezin uit Lelystad, de familie Smit, die biologische groente teelt. Zij plaatsten drie windmolens op hun grond, waar ze nu 1200 gezinnen mee van stroom voorzien.

Jan-Willem, fluitend opstaan, met 1 teen in het waterNog wat voorbeelden van MensenKracht:
In mijn blog van vorige week vertelde ik al over 350.org, een Amerikaanse organisatie die burgers in de wereld stimuleren om een vuist te maken tegen investeringen in fossiele brandstoffen. En met succes. Zo is er in Engeland een advocate, die een nieuw platform heeft geïntroduceerd: Crowdjustice, waar je via crowdfunding rechtszaken kunt financieren. Rechtszaken, die normaliter niet op te brengen zijn voor burgers. In Griekenland voelden bewoners van Thessalonikizich zich genoodzaakt om in verzet te komen tegen de privatisering van hun drinkwaterbedrijf. Met als doel zelf het bedrijf te gaan runnen. Inmiddels worden ze door 22 organisaties ondersteund en kan de Griekse regering niet meer om hun heen.

afval, Jan-Willem van Balen, met 1 teen in het water, Albina Ruiz RiosAlbina Ruiz Rios uit Peru, zag de verloedering van haar stad door de alsmaar groeiende afvalbergen. Ze introduceerde Gezonde Stad (Ciudad Saludable) en wist daarmee 1500 niet officiële vuilnismannen te bewegen om gezamenlijk aan de slag te gaan.

Nu heeft haar organisatie inmiddels meer dan 13 bedrijfjes helpen opzetten, waarmee ze in 20 steden voor zo’n 150 mensen werk heeft gecreëerd. Zo’n 3 miljoen stedelingen profiteren dagelijks van een gezondere leefomgeving.

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Burgers, die zien wat er gaande is en hoe het anders kan, ten voordele van ons allemaal. En het mooie is, dat ze het ook daadwerkelijk doen!

Daar komt nog iets bij: er is niets zo mooi als werken vanuit je hart. Okee, en natuurlijk vanuit jouw expertise. Vraag mij niet om een schonere motor te ontwikkelen. Dat kan ik niet. Ik zal een theatervoorstelling maken. Ik ga de wereld laten zien wat voor power wij allemaal bezitten. Dat wil mijn hart, dat is mijn kracht.

Zo! Daarmee heb ik 1 teen in het water gezet. Koud water of koudwatervrees? Ik laat het je weten. Want natuurlijk houd ik je op de hoogte dit jaar met nieuwe blogs over “Dwars Denker & Anders Doeners” en de voortgang van “Levolutie!”.

Want ik moet nu als de sodemieter aan de slag. Kom jij naar me kijken in het theater? Heel graag lees ik je reacties en steun.

Ik wens jou een krachtig 2016. Laat je niet verleiden tot doemdenken. Luister naar je hart.

Grote groet,

Jan-Willem

 

Als toegift een muziekvideo van Gerhardt, ook over het hart.
(En voor de oplettende kijker: die weet gelijk waar ik hem van ken.)

Voor het verspreiden van de nodige hoop in de wereld: deel deze blog, tweet
of schrijf je in op de Blog Brief (zie rechts), dan houdt ik je op de hoogte wanneer
er een nieuwe Maandag Ochtend Blog verschijnt.

 

Staande ovatie voor 2015?

 Kunnen wij later terugkijken en 2015 zien als een ommekeer?   (je houdt het niet voor mogelijk…)

turning point, Jan-Willem van Balen, 2015, fluitend opstaan

* G E L D * We hebben er allemaal een haat/liefde verhouding mee. Hoe blij werd ik toen ik las dat geld onze redding kan zijn betreffende onze grootste bedreiging.

Het jaar begon voor mij persoonlijk met een dieptepunt. Ik raakte de bodem van mijn bestaan, toen ik na elf jaar als zelfstandige te hebben gewerkt, geen inkomsten meer had. Het werk was gewoon opgedroogd. Ik had net in 2014 Fluitend Opstaan opgericht. En zoals dat zo vaak gaat, als je iets nieuws begint, je moet volharden.

En dus begin ik halverwege 2015 op Schiphol. Ik vond dat niet makkelijk, want ergens voelde het als verliezen. Ik had zoveel mooie plannen met Fluitend Opstaan. En nu moest ik ergens anders mijn energie op richten. Maar gek genoeg gaf het me juist heel veel plezier (naast de nodige knaken, waarom het allemaal te doen was). Ik werkte twee keer zo hard, want naast dit baantje bleef ik werken aan mijn eerste grote project: De Sint Show.

En toen dat uiteindelijk toch ging lukken, voelde het als een dubbele overwinning. Tjonge jonge, wat hebben we een fantastische tournee achter de rug! In 17 dagen tijd speelden we maar liefst 15 voorstellingen. En hebben we duizenden kinderen blij gemaakt, die normaal gesproken nooit met hun vader of moeder naar het theater gaan. En weliswaar was het een voorstelling voor kids, het raakte ook menig hart van volwassenen, want het ging over meer dan Sint alleen. Het ging over samen delen en samen vieren.

Fluitend Opstaan, Crew Sint Show, Naomi Antonius, Jop Gorris, Caroline van Leerdam, Judit Odijk, Chris Corbier, Jack Mensink, Jan-Willem van Balen

De getalenteerde crew van De Sint Show, hier na een ontlading van weken hard werken. Van links naar rechts: Chris Corbier, Judit Odijk, Jack Mensinck, Jan-Willem van Balen, Naomi Antonius, Caroline van Leerdam en Jop Gorris.

En heeft dat ‘goed doen’ dan wel iets opgeleverd? Zeker. We hebben met De Sint Show bewezen dat je goed kunt doen en iedereen er iets uit haalt: die kids natuurlijk op de eerste plaats, daarnaast had de crew een prima gage, de theaters kregen hun deel, alsmede de gemeentes voldeden aan hun politieke doelstelling. In de nieuwe economie is iedereen winnaar. Kijk, ons leven draait nog steeds om geld. Dat is gewoon een feit. Geld is dus niet onze vijand. We moeten het alleen zo goed mogelijk voor ons laten werken.

Fluitend Opstaan, klimaat verandering, Jan-Willem van Balen, Maandag Ochtend BlogOp dit moment is de grootste bedreiging van ons bestaan de opwarming van de aarde (en niet terrorisme of vluchtelingen, lieve mensen). Zo moet ik beschamend toegeven dat ik enigszins schouderophalend zat te kijken naar het gewauwel in Parijs. Ik had er geen vertrouwen meer in. Beslissingen van onze politiek worden doorgaans nog steeds door de financiële wereld gedicteerd. En ondanks dat het een succes moest lijken in Parijs, voelde het voor mij als een nieuw dieptepunt. (hoezo 2050?)

Nee, wacht! Niet afhaken. Nu komt het: datzelfde dieptepunt begint nu om te draaien in een waar succes.

* G E L D * We kennen allemaal de investeringsfondsen. Overal in de wereld worden grote hoeveelheden geld geïnvesteerd, in de hoop dat het zich vermeerderd. Dat deden wij vroeger door ons geld te zetten op onze spaarrekening. De rijken der aarde, woningcorporaties, gemeenten, pensioenfondsen en ieder ander die reserves op de bank heeft staan doen dat middels aandelen.

Ons verhaal begint bij een universiteit in de VS, Swarthmore College, waar een groep studenten eisten dat de universiteit hun reservekapitalen niet in fossiele brandstoffen meer zouden investeren. De studenten behaalden vrij snel hun succes. En dus werden de aandelen uit deze markt getrokken.

Dit was het begin van de jongste milieuorganisatie in New York: de 350-beweging (zie filmpje beneden). Zij sporen burgers aan om lokale partijen, die grote sommen geld investeren, onder druk te zetten om uit de fossiele brandstoffen te stappen. Ze zitten nu al zo rond de 180 landen, waar actie wordt gevoerd. (klik HIER voor de wereldkaart, waarop je de verschillende initiatieven over de hele wereld kunt inzien)financiële wereld

2 voorbeelden:

  1. Een groep burgers heeft zich gebundeld in ‘Fossil Free Berlin’. En ook al gaf het behoorlijk wat strijd met de burgermeester, ze kregen het uiteindelijk voor elkaar: Berlijn is de eerste stad in de wereld, die zijn aandelen terugtrekt uit fossiele brandstoffen. Goed, het gaat dan ‘slechts’ om 10 miljoen, het is toch een daadkrachtige vuist.
  2. De geldsommen, waarmee het Nederlandse pensioenfonds ABP investeert gaat om veel grotere bedragen. Alleen al in de Duitse bruinkool hebben zij 86 miljoen zitten! Een groep Nederlanders zijn de strijd aangegaan met deze financiële gigant. Vergis je niet. Kans is groot dat jouw pensioen (of iemand die je kent) bij deze financiële reus zit, want 1 op de 7 Nederlanders heeft zijn pensioen hier uitstaan. Inmiddels heeft het ABP een kleine koersverandering gemaakt, omdat het de druk uit de maatschappij voelt, maar er is nog een hele lange weg te gaan. Help APB fossielvrij, als je ze wilt steunen.

Over de hele wereld wordt nu geld terug getrokken uit de olie,gas en steenkool. Niet alleen door de burgerinitiatieven overigens. Ook financiële adviseurs draaien bij.

Daar waar fossiele brandstoffen altijd een goede investering was, klinken nu andere geluiden. Bob Litterman, risk manager op Wall Street: ‘Het is heel simpel. De maatschappijen, die ons van olie, gas of kolen voorzien, zullen in de aankomende jaren zeker meer dan de helft van hun waarde verliezen. Gewoonweg, omdat we steeds meer over gaan stappen op duurzame energie en we Co2 vervuilende energie moeten afbouwen. Als de prijs van een olievat daalt, zullen investeerders hun geld elders beleggen.

Jochen Wermuth, die in Duitsland een groot financieel management beheert: ‘Landen als Brazilië, Rusland, Indonesië en Saudi-Arabië en ieder ander land afhankelijk van olie of gas gaan hoogstwaarschijnlijk failliet.’ Niet al te mooi nieuws, want dat gunnen wij die landen nou ook weer niet. Maar hij voorspelt daarmee wel dat investeerders steeds meer hun aandelen uit de fossiele brandstoffen zullen halen. ‘Want wie wil zijn geld nou investeren in iets wat zoveel risico met zich meebrengt?

Jan-Willem van Balen, Fluitend Opstaan, klimaatveranderingen, financiële wereld

Al met al kunnen we stellen dat er een zekere ommekeer gaande is. Iets wat we niet voor mogelijk konden houden, toch? Zeker gezien het gelobby van de olie en gasmaatschappijen de afgelopen jaren binnen onze politiek.

Hebben we niet allemaal met lede ogen toegezien dat er in 2006 een besluit werd genomen om 3 nieuwe kolencentrales te bouwen? Ik wel. En hoe onnozel was het om deze bouw te handhaven tijdens ons huidige kabinet? Rutte bleef erbij: het was nodig! Maar het tij keert, Godzijdank! Vorige maand besloot onze tweede kamer eindelijk om (in fases) de kolencentrales in Nederland te sluiten, waaronder de 3 hypermoderne nieuwe centrales.

Ik zei het al: alles draait om geld. En dus moeten we daarmee onze messen slijpen. Volgens 350.org is die tactiek nu al succesvol: en is er inmiddels al 2,6 biljoen dollar fossiel vrij!

Fluitend Opstaan, ABP fossielvrij, staande ovatie 2015Wauw, dat vind ik een daadkrachtig getal om het jaar mee te eindigen. Alleen daarom al zeg ik: 2015? Een reden om op te staan en te juichenDat getal geeft HOOP. Want hoe cynisch ook, ik vind het vreugdevol dat hetgeen zorgde voor zo’n dieptepunt, namelijk geld, nu ook de motor blijkt achter het opbouwen van een klimaatneutrale wereld.

Wie zegt dat de wereld niet op een positieve manier kan veranderen?

En met dit nieuws ga ik met een grote glimlach het nieuwe jaar in. Natuurlijk ook vanwege mijn persoonlijke ommekeer. Ik ben trots op ons eerste tournee. Wat een fantastische tijd met een heerlijke cast. Morgen nog een dagje op Schiphol werken, alwaar ik voorlopig even afscheid neem van mijn collega’s. En dan wakker worden in 2016 met een hoop nieuwe plannen. Daar ga ik je volgende keer alles over vertellen.

Blijf louwlen, lieve mensen, verlies de hoop niet, want je ziet: alles is mogelijk.

Heb je een rustig uiteinde of met een grote knal: doe het op jouw manier en wees lief voor jezelf.

Grote groet en tot in het nieuwe jaar.

Jan-Willem

Like aub deze blog, of gebruik je facebook,
zodat we ons hoopgevende bericht met zoveel mogelijk mensen kunnen delen.
Een ander geluid is nog steeds nodig, ook in 2016! (inschrijven voor de Blog Brief, zie rechts boven)

 

 

No matter who you are…

Ik wou dat het anders was. Dat we de straten op renden en dansten alsof het een lieve lust was. Dat we samen liederen zongen, samen feest vierden. Gewoon, omdat het kan en er niets mooiers is als dat gevoel van samen zijn. Een soort van Arena-gevoel, maar dan zonder De Toppers.

Ik zie de beelden nog van vroeger, zwart/wit, waarop mijn vader en moeder en jouw vader of moeder, opa of oma de straat op gingen en dat deden. Een groot euforisch feest, no matter who you are.

Inmiddels is het ons goed vergaan. We leven niet meer op de bon. We hebben alles wat ons hartje begeerd. En toch lijken we verder dan ooit van elkaar verwijderd. Als nu iemand in de trein een liedje gaat zingen, haken we niet spontaan in. Maar kijken we elkaar aan alsof we willen zeggen: die is gek!

christmas-ornament-545125_640Afgelopen vrijdag liep ik in de supermarkt en zocht de pinda’s en de noten. Ik zag wat ik moest hebben, maar moest om een pilaar heen bewegen. In mijn klungeligheid stootte ik per ongeluk een mevrouw aan. ‘Oh, sorry’ zei ik direct en ik pakte wat ik hebben moest. Terwijl ik wegliep, liep zij met mij naar de kassa. Ze murmelde iets, net niet te verstaan. ‘Zei u iets?’ vroeg ik nog naïef, waarop zij bot uit de hoek kwam: ‘Nee, ik heb het tegen mijzelf’. Direct ging ze naast haar man staan en klaagde hoe ik haar aanstootte. Het werkte als een rode lap.

Ik liep naar haar toe en zei: ‘Maar ik bood u mijn excuus aan’. Een discussie volgde. Nou ja, was het maar een discussie. Het ontaarde in een regelrechte scheldpartij aan de kassa. Heel gênant, maar ik deed er zelf net zo hard aan mee, tot aan het opsteken van mijn middelvinger. Tja, ik ben er niet trots op…

Ik heb het in de afgelopen weken meer meegemaakt. Dat we niet direct iets naar elkaar uitspreken, waarna de irritatie oploopt. En ja, dan is het hommeles. Dan krijg je dat mensen opeens gaan zeggen wat ze denken (of waardoor ze zich bedreigd voelen). Ze nemen hun ruimte, no matter who you are.

Ik ben bang dat we zo’n periode ingaan, waarin mensen steeds harder worden in hun uitspraken. Kijk maar naar die mediageile Donald Trump, die de Amerikaanse grondbeginselen verkwanseld door een groep mensen buiten te sluiten. Waar heb ik dat eerder gezien? (nou: diezelfde zwart/wit beelden.)

Zo vond iemand, die mij dierbaar is, dat Zwarte P. gewoon pikzwart moet blijven. Nu weet hij hoe ik erover denk, dus werd het een discussie. Het werd vervelend. Gewoon, omdat de ander bij zijn statement blijft, ongeacht of er mensen gekwetst worden of niet. Gek, want daarvoor vertelde hij nog dat iemand hem gekwetst had. Maar dat is dan natuurlijk ‘anders’.

Jan-Willem van Balen, fluitend opstaan, samen vieren, samen zijn, vrede

Hoe kunnen we de aankomende jaren onszelf ervoor behoeden niet te verharden?

Misschien door ons bewust te blijven van ons Mens-zijn? Dat we allemaal gevoel hebben, rechten hebben, ongeacht hoe onze buitenkant eruit ziet?

Wat dat betreft heb ik diep respect voor Gandhi, die zich niet van zijn pad liet brengen door de brute Engelse overheerser. Geweldloos verzet door bij jezelf te blijven, de ander te horen en wederhoor te vinden.

Hij studeerde in Londen, maar kon daar zijn draai niet geheel vinden. Uiteindelijk ging hij terug naar India, maar als advocaat vond hij geen werk. Dus week hij uit naar Zuid-Afrika, waar hij nog sterker de rassenscheiding ervoer. Zo werd hij de trein uitgezet, omdat hij weigerde met zijn gekochte 1e klas treinkaartje in de 3e klasse te gaan zitten. Zijn vreedzame protesten kregen in Zuid Afrika vorm, waar hij de Satyagraha schreef. Deze filosofie werd o.a. later door Mandela en Martin Luther als inspiratie gebruikt voor hun geweldloze strijd.

Het is gebaseerd op de volgende punten:

  1. Geweldloosheid – toon vrede en heb ontzag voor alle voelende wezens. (‘Ahimsa’ in het Sanskriet betekent o.a. dat je bewust bent dat iedere handeling de omgeving beinvloed. Dus geweld lokt geweld uit.)
  2. Waarheid, waaronder volledige eerlijkheid en integriteit naar jezelf.
  3. Geen diefstal of het toe-eigenen wat niet van jou is.
  4. Kuisheid
  5. Geen bezittingen (we delen of hebben iets in bruikleen)
  6. Lichamelijke arbeid
  7. Controle over het gehemelte (wees bedacht op wat je zegt)
  8. Geen angst (ken je eigen angsten)
  9. Gelijk respect voor alle religies.
  10. Economische strategieën, waaronder boycots.
  11. Vrijheid voor iedereen, (zo ook de onaanraakbaren. ‘Onaanraakbaren’ zijn de mensen onder aan de maatschappelijke ladder. In India heet de laagste kaste ‘onaanraakbaren’)

We weten allemaal hoe het Mahatma Gandhi verging. Na Afrika zette hij zijn geweldloze strijd voort in India.

Lord Irwin: “Met alle respect, meneer Gandhi, zonder Brits bestuur vervalt dit land tot chaos.
Gandhi: “Meneer Irwin, ik vraag u te aanvaarden dat er geen volk op aarde is dat niet de voorkeur geeft
                       aan zijn eigen slechte regering boven een goede regering van een buitenlandse macht.

Het duurde lang, maar zijn geweldloze strijd wierp vruchten af. De Britten gaven de Indiers hun onafhankelijkheid. Ook al vierde Gandhi deze onafhankelijkheid niet. India werd namelijk verdeeld in verschillende groeperingen, waaronder een Moslim- en een Hindoestaat. Dat zag hij niet zitten, die verdeeldheid. Het bracht een grote volksverhuizing op gang. En onnodig geweld.

Gandhi, Fluitend Opstaan, vrede, geweldloosheidJe kunt je afvragen wat Gandhi bij zijn lange strijd te winnen had. Hij was ten slotte geboren in een vooraanstaand rijk gezin. En dat is nu precies waar het over gaat: hij had er helemaal niets bij te winnen. Hij moest het zelfs met de dood bekopen, dat weten we allemaal. Nee, het was voor iedereen, no matter who you are!

Wordt het niet eens tijd dat we in plaats van die foto van onze met hermelijn bemantelde Koning een foto van de in katoen gewikkelde Gandhi ophangen in de rechtzalen? Niet voor altijd, maar gewoon heel eventjes om ons eraan te herinneren dat er een andere waarheid is…

Ik ga mijzelf in deze weken van rollades, kerstguirlandes en brandende kaarsen eens goed onderzoeken. Waar begint mijn intolerantie? En waar kan ik wat meer ruimte vinden voor anderen, ook al schelden ze, achter me rug om, dat ik hen aanstootte bij het pakken van een zakje pinda’s.

Jan Willem van Balen, kerst, Fluitend, GandhiIk wens iedereen een vreedzame K…. Nee, ik wens iedereen een vreedzaam hart wat verder reikt dan deze kerst, no matter who you are!

Tot over 2 weken. En ga eens de straat op en dans, doe eens gek! Het hoeft er toch geen vrede voor te worden, als je hart al in vrede kan zijn?

Jan-Willem

 

tot slot: diertjes, waar wij nog een voorbeeld aan kunnen nemen, gewoon om even te relativeren.
LIKE deze Blog a.u.b. of deel hem als Kertsverhaal op je facebook. Of schrijf je in voor de Blog Brief (zie rechts)